Matt Haeck, Late Bloomer

Matt Haeck’s debuutalbum Late Bloomer ligt al vanaf vorig jaar juni in de winkels. Eind vorig jaar kwam de CD tot ons via ons Duitse netwerk. Heb het even gecontroleerd, binnen de Benelux trof ik geen enkele CD recensie aan. Heack, geboren in West Indie, groeide op te midden van ouders die hun leven in dienst stelden van anderen. Hij studeerde klassieke muziek en ontdekte pas op late leeftijd zijn stem. “I began writing and performing songs of my own, but due to a background in which I was taught to follow rules, I had the damnedest struggle discovering my own voice as a writer and a singer.”, laat Heack weten.

Op Late Bloomer tref je twaalf trefzekere country folk liedjes aan. De plaat opent met Tennessee. Heack’s stem knettert in mijn oren. Minder rauw dan Brock Zeman maar zeker op het niveau van Stephen Simmons. Daarna kom ik de erg fraai vormgegeven country ballad Couldn’t Say Yes (‘til I Learned To Say No) tegen. Heack laat een leven achter zich. Er worden bruggen verbrand en hersencellen vernietigt. Wat overblijft is een nieuw geïnspireerd leven. Dan volgt Worst Enemy / Ramblin’ Man. Kopjes en schotels vlieg door het huis alles kort en klein, Wink Burcham is in de buurt. Cotton Dress, wat Heack even later doet samen met Caitlin Rose is het beste nummer op deze plaat. Tekstueel en muzikaal is er dan geen spelt meer tussen te krijgen.

Late Bloomer is een interessant Americana debuut van Matt Heack. De samenwerking met Producer David Mayfield (Diana Jones), engineer Gabe Masterson, Elizabeth Cook, Critter Fuqua (Old Crow Medicine Show) en Paul Defiglia (The Avett Brothers), werpen zo zijn vruchten af. De opvoeding mag dan wel bittere wortels gekend hebben, haar vruchten zijn zoet en erg goed te pruimen. (Blaster Records)

Jan Janssen Author