James McArthur & The Head Gardeners, Burnt Moth

De geest van Paul Weller hangt boven Burnt Moth. James McArthur drumde ooit in de begeleidingsband van de man die in een eerder leven The Jam aanvoerde. Een van The Head Gardeners op dit vierde soloalbum van McArthur is Joel Magill. Deze Engelsman plukte aan de bassnaren in de groep van Weller. Op Burnt Moth is – dus – een ritmesectie actief die al jaren met elkaar musiceert.

Tien nummers op deze langspeler. De muziek van McArthur krijgt in veel Engelse recensies de etiketten country en folk mee. Deze labels mogen blijven zitten, maar verdienen wat uitbreiding. Op Burnt Moth wordt bijna lofi gemusiceerd. In geen van de nummers wordt het serene geluid van de songs doorbroken, geen enkel moment vliegt er een instrument uit de bocht. Het karakter van de muziek blijft in alle gevallen ingetogen.

Natuurlijk zijn er specifieke details te noemen in de verschillende nummers, maar het tiental liedjes past vooral heel erg bij elkaar. In opener 14 Seconds is het tempo na minder dan veertien seconden duidelijk. De groep musiceert rustig en ontspannen. Elke gespeelde noot is hoorbaar in het ragfijne en zuivere geluid van deze release. What The Day Holds heeft net iets meer tempo dan de andere nummers, maar zet de luisteraar niet in beweging. Slechts het hoofd zal goedkeurend knikken. Het stemgeluid van James McArthur is wat monotoon en zal niet voor iedereen bijna veertig minuten aantrekkelijk blijven. Monotoon betekent echter niet dat de stem vervelend klinkt. De keuze van McArthur voor vocalen zonder uithalen geeft de release ook een herkenbaar geluid.

Burnt Moth is een plaat voor de rustige en ontspannen momenten van de dag. McArthur and The Head Gardeners eisen geen aandacht, maar zijn op een prettige manier aanwezig. Voor de gehaaste luisteraar zal deze release snel op de achtergrond en daarna in de platenkast belanden. Voor diegenen met geduld is Burnt Moth een prettige zit. (Moorland Records)

Jaks Schuit Auteur