Drive-By Truckers spelen te lang en missen een eigen uitsmijter

“Thanks for coming early,” roept gitarist John Moon van voorprogramma Eyelids tegen het handjevol toeschouwers voor het podium. In Paradiso zoeken de mensen een stoel op een van de balkons, de vloer van de zaal is zo goed als leeg. De vijf leden van de groep malen er niet om. Eyelids uit Portland, Oregon neemt tientallen jaren ervaring mee naar het podium.

In de studio is de afgelopen weken onder de productionele leiding van Peter Buck (REM) de tweede langspeler “OR” opgenomen. De puntige rockmuziek is in twaalf tracks vastgelegd. In de grote zaal speelt de groep nummers van debuut 854 en van “OR”. Uptempo muziek met af en toe een flard herinnering aan The Undertones en vroege REM zonder het gemompel van Michael Stipe. Binnen drie minuten is elk nummer aan de finish en wordt een volgend intro gespeeld. De zaal is intussen volgelopen en Eyelids laat horen met veel plezier en kwalitatief goede songs een publiek te kunnen vermaken. Bij het verschijnen van “OR” mag de groep weer komen spelen en zorgen voor een tafel vol merchandise.

Voor het optreden van Drive-By Truckers moet het podium leeg. Natuurlijk helpen de vijf leden van Eyelids met het opruimen van de apparatuur. Paradiso zit en staat vol en de mensen zijn in afwachting van een mooie avond. De man achter de knoppen lijkt vreemd genoeg minder zin te hebben. Er klinkt een drassige bas op een afstompende beat, die telkens wordt herhaald. De vocalen van het nummer zijn onverstaanbaar. Elke dj of geluidsman zou het publiek vermaken met pakkende muziek uit ver voorbije jaren, maar niet deze medewerker. Een gemiste kans.

Het gejuich bij opkomst van Drive-0By Truckers is massaal. De groep uit Athens, Georgia is populair in Nederland. De southern rock spreekt niet alleen de werkende man in een houthakkersoverhemd aan. De band heeft zich de afgelopen maanden duidelijk uitgesproken tegen Donald J. Trump en daarmee fans gewonnen. Het laatste album American Band staat vol met politiek geladen nummers. Het optreden opent met Ramon Casiano, een song over een doodgeschoten Mexicaanse arbeidersjongen. Het door gitarist Mike Cooley geschreven nummer neemt stelling tegen het wapenbezit in Amerika. Darkened Flags On The Cusp Of Dawn, een compositie van bandlid Patterson Hood na de moord op zwarte kerkgangers in Charleston in 2015, volgt. Drive-By Truckers maakt onmiddellijk een politiek statement. Ze wijzen het groeiende wapenbezit in Amerika af.

Bij Where The Devil Don’t Stay van het album The Dirty South (2004) is er een adempauze. De groep neemt wat gas terug. Surrender Under Protest van American Band is daarna opnieuw een maatschappelijke protestsong. Gimme Some Truth is even later een goed gekozen cover van John Lennon. De bekende tekst wordt door veel bezoekers meegezongen.

Daarmee is tegelijk het minpunt van het concert genoemd. De teksten van Hood en Cooley zijn niet of nauwelijks te verstaan. Zelfs de aankondigingen van de nummers blijven in veel gevallen onduidelijk. Het is mooi om de fans te zien genieten, bij elk intro is er herkenning en gejuich, maar de boodschap in de teksten blijft voor het grootste deel onverstaanbaar.

De groep speelt vijfentwintig (!) nummers en sluit af met Rockin’ In The Free World van Neil Young. En weer zingt het publiek mee. Uit vele kelen schallen de regels van Young door de zaal. De avond met Eyelids en Drive-By Truckers wordt met een gemengd gevoel afgesloten. Meer dan twee uren Drive-By Truckers is alsof er drie langspelers achter elkaar worden gedraaid. De groep speelt veel goede songs met in bijna alle gevallen slecht verstaanbare teksten. Twee of drie goed verstaanbare hitjes aan het einde van het optreden zouden meer los maken dan de wat gemakkelijk gekozen cover

In Paradiso duurde het optreden van de groep twintig minuten te lang en werd een echte eigen uitsmijter gemist.

Jaks Schuit Author