Mark Eitzel verzorgt gedenkwaardige avond in Het Zonnehuis

Zitconcert heeft de agenda van Paradiso aan, dus staan er stoeltjes in de zaal van Het Zonnehuis. Tien rijen met elf zitplaatsen. Op het moment dat Fernando Viciconte het podium opstapt zijn de helft van de zitplaatsen bezet. Langs de zijkant schicht Mark Eitzel in lange jas langs de mensen. Hij kijkt nauwelijks de zaal in. Onder de naam Fernando trekt de Amerikaanse singer-songwriter Viciconte over de wereld. White Trees opent zijn optreden. Het nummer van het album Leave the Radio on (2015) is een breekbare country compositie. Fernando speelt akoestische gitaar en heeft een zachte en zuivere stem. Speelse aanslagen op gitaar, rustige aankondigingen en een vriendelijke uitstraling drijven de koude uit de zaal. The Devil’s in the Sky is geschreven in 2005, terwijl de orkaan Katrina over Louisiana raasde. Angel of Death, een nummer van Hank B. Williams sluit het optreden af. Fernando staat met acht nummers precies lang genoeg op het podium. Hij groet het publiek en wandelt naar de hal voor een praatje en een handtekening.

De zaal is intussen aardig volgelopen. Mark Eitzel komt op in de lange jas, de traditionele pet schuin op het hoofd. Drie muzikanten begeleiden hem. Eitzel is bekend geworden met American Music Club. De groep die americana met een ironische knipoog op de muzikale kaart in Amerika en ver daar buiten zette, staat al jaren in de pauzestand. Soms zijn er berichten over nieuwe composities, die dan weer op een solorelease van Eitzel belanden. Ook de nummers voor zijn alom geprezen Mr Ferryman (2017) zouden zijn geschreven voor AMC, maar verschenen uiteindelijk op de door Bernard Butler (ex-Suede) geproduceerde schijf.
Opener Blue and Grey Shirt is een track van California (1988), het derde album van American Music Club. Eitzel komt wat verlegen het podium op, maakt een grapje over het trio begeleiders, maar bewijst meteen in grote vorm te zijn. Het trio musiceert de rustige countrysong en iets van de microfoon weggezongen klinkt de stem van Eitzel imponerend. Hij grapt na afloop met het publiek: “Don’t hate us yet.” Het nummer What Holds the World Together is van het album San Francisco (1994) en bewijst dat de tijd geen vat krijgt op de liedjes van de Amerikaanse bard. Het nummer van AMC zou niet misstaan op een van de latere soloreleases.

The Road is een track van Hey Mr Ferryman. Eitzel cruist door een oeuvre dat startte in 1985 en in 2017 nog niet geëindigd is. “I’m a gay man, but I write a lot of songs for women,” vertelt hij en zet Nothing and Everything in. Hij verpakt zijn liedjes graag in verhalen, stemt intussen zijn gitaar of neemt een slok van zijn borrel. “I wrote this song for my boyfriend and he hates it,” vertelt hij met een knipoog en begint An Answer.

`I´m touring for a month now. Everything is going backwards but here is the future.” Hij kijkt met een bijna verbaasde blik naar het publiek en zet glimlachend een volgend nummer in. Het is typerend voor de presentatie. Het lijkt Eitzel te overkomen, maar dat doet het al meer dan veertig jaren. De Amerikaan heeft zijn plek lang geleden gevonden op het podium en laat dat ook vanavond zien. Hij vertelt stralend van trots over zijn laatste soloschijf en de drie begeleiders.

Go Where the Love Is sluit af en na afloop schicht het trio van het podium. Met een kleine grijns stelt Eitzel de drie muzikanten toch nog voor en verdwijnt voor even achter het gordijn. Natuurlijk komen ze terug voor toegiften. Apology for an Accident en Jesus´ Hands krijgen een overtuigende en uit volle borst gezongen uitvoering. In het laatste nummer speelt Eitzel met een voldane blik een snelle en rammelende solo op zijn gitaar. Onverstoorbaar musiceert het trio begeleiders het nummer naar het einde. Eitzel zwaait, prijst de releases van Fernando nog een keer aan en wandelt van het podium.

Het Zonnehuis is warm geworden tijdens een gedenkwaardige avond.

Foto gemaakt door Bas van der Linden

Jaks Schuit Author