Luke Winslow- King speelt meerdimensionale blues van grote klasse

Het voorprogramma werd verzorgd door Darlyn, een zeskoppige formatie met gitarist/zanger Wessel Herbschleb en de uitstekende zangeres Diwa Meijman als boegbeelden. Kort door de bocht: de band met een hippieachtige uitstraling, doet me in muzikaal opzicht meteen denken aan hippieband Jefferson Airplane uit San Francisco. Qua melodielijnen, vrije lange sfeervolle intro’s die langzaam toewerken naar een mooie climax. En qua stemgeluid en zang van Diwa aan Grace Slick. Het is een strak, enthousiast en beloftevol optreden van het gezelschap, dat dus beter kan dan de matige single She The One. De folk-poprock band bestaat verder uit Erik Buschmann op drums en mondharmonica; Guido Nedersigt op bas; Wouter Tuinhof op toetsen; Nadine Dekker op viool en percussie.

Op het podium van Doornroosje sluit blueszanger, multi-gitarist, songschrijver Luke Winslow- King uit New Orléans zondagavond zijn tour door Nederland af. Hij heeft er zin in. Goed geluimd en energiek zet hij met I’am Glad Trouble Don’t Last Always – het titelnummer van zijn recente studioplaat – de anderhalf durende set in. Het lied gaat, zoals alle songs van dat album, over Esther Rose zijn vrouw en bandlid, die in 2015 onverwacht van hem wegging. Behalve de opgelopen buts put hij er ook inspiratie uit, wat een meevaller mag zijn als je een man van de blues bent. Dat hij dat is bewijst hij eens te meer met een prachtig optreden, waarin talrijke variaties op de blues aan bod komen. Van Mississippi Delta, New Orléans-r&b, Chicago, funk, jazz, gospel, tot aan western swing, folk, country en rockabilly. Hij beheerst alle facetten tot in de puntjes. Daarbij is hij een innemende podiumpersoonlijkheid met zijn losse, ietwat onderkoelde presentatie en vette knipoog naar alles waar vintage muzikaal voor staat. Nee, the blues performen als uitlaatklep van hartzeer, al dan niet geveinsd, daar is Winslow- King niet alleen van. Plezier voor en communicatie met het publiek staat voorop. ‘Having a good time’ vraagt hij geregeld. En ja, de sfeer is positief en de waardering goed, al gaat het dak er geen moment af. Ook niet als het publiek tot meezingen wordt uitgenodigd in de ballades You & Me (toen het nog goed zat tussen Luke en Esther), Esther Please (over het waarom van de split) de rocker Act Like You Love Me of in Swing That Thing, een opzwepende gospelsong. De publieksparticipatie blijft bescheiden.

Winslow-King heeft een vitaal soul zacht soms fluisterend, niet al te opvallend stemgeluid. Het ware handelsmerk is echter zijn – tussen akoestisch en elektrisch – heerlijk gedoseerde en gevarieerde slide-gitaarspel: van sensueel jazzy tot vurig rockend, daarin krachtig ondersteund door zijn uitstekende band met een onbetwiste hoofdrol voor de Italiaanse stergitarist Roberto Luti. De meeste songs bezitten een fijne dynamiek: een kalme opbouw, spannend tussenstuk, uitmondend in een geweldige climax, om daarna beheerst te landen. Op adem komen we met een paar kleine liedjes, solo gespeeld met hier en daar de fabelachtige inkleuringen van Loti. Na nog een paar aanstekelijke rockers en een naar het lijkt geïmproviseerd afscheidsliedje – met daarin de belofte aankomende zomer zeker terug te zijn – springt hij van het podium, handenschuddend op weg naar de merchandise waar intussen al een flinke toeloop wacht. Luke Winslow-King speelt meerdimensionale blues van grote klasse.

Door omstandigheden helaas geen foto’s. Wie zich geroepen voelt mag ze alsnog opsturen via ons contactformulier