Ebbot Lundberg & The Indigo Children, For The Ages To Come

Zodra Ebbot Lundberg, een Zweedse muzikant die weggelopen lijkt te zijn uit het land waar de hobbits wonen, de eerste maten inzet van For the Ages to Come lijkt het alsof de luisteraar plaatsneemt in de teletijdmachine van Professor Barabas, om weg gekatapulteerd te worden naar het Engeland van de late jaren zestig. Plaats van bestemming in de heilige Abbey Road studio waar tussen februari en mei van 1967 een spraakmakende LP wordt opgenomen door een bandje dat onder leiding staat van Syd Barrett, een wat bizarre maar razend talentvolle muzikant uit Cambridge.

De plaat verschijnt in augustus van dat jaar en sindsdien zijn Barrett en Pink Floyd niet meer weg te denken uit het collectieve muzikale geheugen. Dus ook niet uit dat van Lundberg die, met veel respect en geestdrift, op For The Ages To Come (meteen ook de titel van zijn derde soloalbum) in de huid van Barrett kruipt en tien nummers uit zijn pen tovert die mij meer aan de psychedelica van de sixties doen denken dan aan het soms kille realisme van de tijden waarin we nu leven.

Een blik op de credits versterkt dat gevoel. Tijdens de opnames van dit vermakelijke plaatje is er gebruikgemaakt van een ‘cosmic’ synthesizer die mijn heimwee naar lang vervlogen dagen nog versterkt (de titeltrack en Calling From Heaven hebben héél weinig met het heden), een sitar (hét instrument dat het hippietijdperk belichaamt) en een Lakota fluit (Little Big Thing). Tussendoor lijkt het alsof de waterpijp aan een nieuwe opmars toe is (In Subliminal Clouds).

In een moeite door geeft Lundberg ook zijn persoonlijke interpretatie van Pink Floyds More met Don’t Blow Your Mind (dat tijdens de conceptie in de schaduw van Nile Song heeft gelegen) en I See Forever, een prachtig nummer dat op de goedkeuring van Barrett had mogen rekenen. Waarmee allicht de vraag rijst of dit album louter een doorslag is van iets dat ooit al veel beter werd gedaan. Tot op zekere hoogte wel, want de Floyd van hun beginjaren is wat mij betreft zelfs door latere bezettingen nooit overtroefd. Maar door dat als eindconclusie te poneren, doe ik Lundberg en begeleiders Indigo Children tekort. For The Ages To Come is naast een eerbetoon ook een plaat die heerlijk in het gehoor ligt en de luisteraar even het gevoel geeft dat hij geen zorg in de wereld heeft. (Haldern Pop Recordings)