Cass McCombs Band verdwaalt in middelmatige jazzimprovisaties

Op de tafel van de merchandise ligt het boekje Letter To A Gloomy Journalist. Cass McCombs was jaren geleden nog een wat onzekere muzikant. In plaats van de confrontatie aan te gaan met leden van het perspeloton, schreef hij een boekje en maakte een video. In het boekje staan de antwoorden op vele vragen. In de video is vooral een journalist aan het woord. Aan de andere kant van de tafel zit een zwijgzame McCombs.

Anno 2017 is de Amerikaan een aantal albums verder in zijn carrière, heeft in Modest House en Ariel Pink’s Haunted Graffiti gespeeld. Hij is volwassen geworden en gaat al een aantal jaren met Cass McCombs Band op pad. In Bitterzoet wordt geopend met Dum Dum Dum, een van de hoogtepunten van het vorig jaar verschenen Mangy Love. Wat opvalt is de ontspannen houding van de vier muzikanten. De groep speelt relaxed, rustig en ingetogen. Opposite House volgt en krijgt een uitvoering die een minuut langer is dan op de plaat. De groep vlecht een ruime minuut improvisatie in het nummer. Na het nummer bedankt McCombs het publiek. “Thank you,” is het weinige dat de Amerikaan kwijt wil.

Morning Star van Big Wheel And Others, het dubbelalbum uit 2013, volgt. McCombs schreef maar liefst tweeëntwintig nieuwe liedjes voor de release. Bij meer langspelers is duidelijk dat McCombs veel en gemakkelijk schrijft. Volgt Rancid Girl, een van de twaalf nummers van het laatste album. Het intro krijgt een lekker dik aangezette solo van McCombs op de gitaar. Ook halverwege dit nummer grijpt de groep naar een intermezzo, maar de mooie kompositie van McCombs blijft overeind. Voor Medusa’s Outhouse geldt grotendeels hetzelfde. Opnieuw die extra minuut die bij het tweede nummer op een improvisatie maar nu al enigszins klinkt als een gemakkelijke herhaling.

In Angel Blood gaat het mis. De groep speelt alle eerder gehoorde extra minuten achter elkaar en daarna gewoon nog een keer! De muziek stokt minutenlang en dat wat er wordt gespeeld verdient slechts de titel gefreak, machteloos gepiel, inspiratieloos gereutel en transpiratie loos lawaai. Natuurlijk zijn er dan twee of drie mensen in het publiek die fluiten en daarmee zelf hoorbaar willen zijn. Deze versie van Angel Blood wordt door een groot deel van het publiek niet begrepen en door de groep uitgeknepen tot jazzmuzak van een bedenkelijk, ja vervelend niveau.

Run Sister Run is een leuk liedje maar als afsluiter van een concert niet overtuigend. De band houdt het nummer kort maar als apotheose is het niet sterk. Na een mager applaus komt de groep terug. Er wordt één toegift gespeeld. County Line krijgt een wat gemakzuchtige versie en onder weinig of geen applaus gaat de groep het podium af. De eerder genoemde twee of drie mensen fluiten zonder merkbaar resultaat op de vingers. Het applaus van deze fans verdwijnt in het geluid van het geschuifel van de andere bezoekers richting de buitendeur.

Het vorig jaar verschenen Mangy Love blijft een voorlopig hoogtepunt in de loopbaan van Cass McCombs. De langspeler kreeg meer dan terecht een plek in veel lijstjes van het jaar 2016. Het optreden in Bitterzoet op 18 februari 2017 gaat de boeken in als teleurstellend, gemakzuchtig en mislukt.

Jaks Schuit Author