Country Lips, Till The Daylight Comes

Het zal u niet verbazen dat achter de naam ‘Country Lips’ een countrybandje schuilgaat. De acht heren in de band (Seattle) spelen piano, gitaren, fiddle, accordeon/mandoline, drums en bas. Vier van de acht doen ook vocals. Aanvulling is er op pedal steel en songwriting. Van de dertien songs op de CD schreven de heren er twaalf (met dus een beetje hulp van buitenaf), ‘Please be my love’ is geschreven door Carl Sauceman en Monroe Fields (het was ooit een hitje voor George Jones en Melba Montgomery).

Voor de kenners: de muziek doet mij denken aan de aanstekelijke klanken van The Dusty Chaps, een countryband uit Tucson die in de jaren 70 twee grandioze CD’s uitbracht (‘Honky Tonk Music’ en ‘Domino Joe’). De accordeon krijgt een belangrijke rol in de sound van de groep, die overigens niet bang is een uitstapje te maken naar een wat steviger geluid: ‘Friday’s my Friday’ is een midtempo rocker met pittig elektrisch gitaarspel en orgel in een hoofdrol. Ook ‘One farewell’ is een buitenbeentje en klinkt als een Engels popliedje met een warrig ritme. ‘Holding out’ daarna is een cajun-rockertje, waarin accordeon en fiddle om de hoofdrol vechten.

Al met al is ‘Till the daylight comes’ een gezellige, sfeervolle schijf met gevarieerde muziek. Zeker niet de recht-door-zee-country die je verwacht na het beluisteren van de eerste zes songs. (Independent)

Fred Schmale Auteur