Lee Fields verleidt Paradiso

Buiten vriest het. Klappertandend staan de eerste bezoekers in de hal van Paradiso. In de grote zaal draait de dj soulmuziek. Marvin Gaye met Sexual Healing en The Temptations met Ain’t Too Proud To Beg nodigen uit om de koude gewrichten in beweging te zetten.Op deze vrijdagavond loopt de kerk aan de Weteringschans vol voor soullegende Lee Fields. Voor het podium staat een jongeman met een rastakapsel tot ver op zijn schouders. In zijn handen koestert hij de net aangeschafte LP Faithful Man van Lee Fields and The Expressions uit 2012.

Vijftien minuten later dan aangekondigd betreden The Expressions het podium. De zes muzikanten wandelen in strak gesneden blazers naar de juiste plek. Na wat slokken water is er concentratie en wordt er een instrumentaal; nummer ingezet. Na vijf minuten zijn de pasjes geoefend, de instrumenten ingespeeld en is het geluid op het juiste volume. De overgang naar Coming Home is soepel en Lee Fields wordt aangekondigd. De zanger stapt onder groot applaus het podium op. Alle hoeken van de grote zaal worden gegroet. Lee Fields is blij terug te zijn in Amsterdam en geniet van het warme onthaal.

Work To Do en Talk To Somebody volgen. The Expressions zijn een strak spelende band. Lee Fields, 65 jaren jong en prima bij stem, speelt met de zaal, begroet keer op keer de dames voor het podium, vraagt om respons en laat de temperatuur in de zaal geleidelijk oplopen. Special Night is het titelnummer van het laatste album van Fields. Intussen houdt hij van iedereen in Amsterdam, wil dat keer op keer benadrukken en hoopt hij dat iedereen “a special night” heeft. Don’t Walk, My World en Make The Way worden in een lange take gespeeld. Fields heeft de zaal in de palm van zijn hand, de bezoekers willen meezingen, niets liever dan klappen en stampen. In My World schalt het publiek op verzoek van Fields: We can / make it a better world. If we / talk together. Op de dag van de inauguratie van Donald J. Trump schreeuwt Paradiso onder leiding van een bijna bejaarde  soulveteraan, dat de wereld slecht af is met republikeins egoïsme en onverzoenlijkheid.

Voor alle dames in de zaal besluit Fields met Beautiful Man. Bij het afsluitende applaus wil de man die de bijnaam Little JB (James Brown) draagt, nog eenmaal een snelle shuffle met pirouette maken. Achter de microfoon glijdt Fields weg en valt op zijn knieën. Met de hulp van een technicus wordt hij het podium afgeholpen. The Expressions beëindigen het nummer en vertrekken schielijk en geschrokken. Na vier of vijf minuten is er muziek. Otis Redding zingt Sitting On The Dock Of The Bay.

In de sociale media is er al heel snel het volgende bericht: “Lee Fields is zojuist bij de laatste noten net voor de toegift op het podium uitgegleden en heeft daardoor last van zijn heup. Ondanks dat hij graag een toegift zou willen spelen met de band gaat dat helaas niet lukken. We hopen dat jullie een fijne avond hebben gehad!”

Lee Fields and The Expressions verwarmden en vermaakten het publiek in Paradiso langer dan een uur. De bezoekers lieten zich graag meenemen op een reis langs nummers uit een carrière van veertig jaren. Lee Fields maakte duidelijk zich thuis te voelen in Amsterdam. Een volgende keer zal hij met wat minder pirouettes gewoon de welverdiende toegiften kunnen spelen.

Jaks Schuit Auteur