Si Cranstoun, Old School

De Britse zanger/gitarist/songwriter Si Cranstoun (geboren 1976) voorzag jarenlang in zijn levensonderhoud door als straatmuzikant de straten van Londen af te schuimen. Ook speelde hij in de ska band The Dualers. In 2010 verliet hij The Duelers en stortte zich op de rock ‘n’ roll en rhythm & blues. Hij startte een nieuwe band en heeft daarmee inmiddels een aantal albums afgeleverd.

Zijn meest recente werkje heet ‘Old School’ en is uitgebracht op het Duitse Ruf label. Voor degenen, die van de nostalgie van de jaren vijftig en zestig houden, maar er geen zin hebben om allerlei overbekende nummers weer eens te moeten aanhoren, is dit een perfect album. Si en zijn medemuzikanten zetten heel lekkere nummers neer, voornamelijk eigen werk, die perfect in het vijftiger- en zestiger jaren sfeertje passen. De kern van de band bestaat, naast Si Cranstoun zelf (zang, gitaar, bas, toetsen) uit bassist Stewart Panaman en drummer Mez Clough. Verder zijn er blazers te horen en krijgt men hulp van wat extra muzikanten, waarvan toetsenist Paddy Milner wel de bekendste is.

Naast Billy Swan’s “Lover Please” en Teddy McRae’s “Big Bess” staan er veertien Cranstoun originals op het album. Een aantal nummers zijn lekker basic met gitaar, piano, bas en drums begeleiding, bij de nummers met de blazerssectie krijg je af en toe zelfs een big band gevoel. In nummers als “Run Free” en “Thames River Song” klinken de Sam Cooke invloeden door, “Nighttime” doet denken aan Fats Domino en “Around Midnight” is R&B à la Ray Charles. Si zet een breed scala aan invloeden neer, zoals al gezegd, van rock ‘n’ roll tot rhythm & blues met een vleugje soul, doowop, en country.

Een schijfje dat zeker de moeite waard is om aan een nader onderzoek te onderwerpen. (Ruf Records)

Ton Kok Auteur