Jenny Berkel, Pale Moon Kid

In de laatste editie van het Take Root Festival zag ik de Canadese singer-songwriter Jenny Berkel aan het werk.  Ik was allesbehalve onder de indruk van haar eentonige optreden. Als ik toen al haar tweede album Pale Moon Kid grondig zou hebben beluisterd, was mijn oordeel waarschijnlijk milder geweest. Grondig ja, want veel draaibeurten waren nodig eer ik haar folk-popsongs mooi begon te vinden.

Onder de oppervlakte van een aanvankelijk saai en weerbarstig aandoend album bevindt zich echter een laag van een magnetische aantrekkingskracht, dankzij vooral de verfijnde structuur en bijzonder mooi gelegde accenten waarmee de elf liedjes vorm en inhoud kregen. Vergelijkingen met het stemgeluid en de muziek van Kate Bush en Agnes Obel zijn voor de hand liggend, zij het dat Berkel elke vorm van bombast vermijdt. Het album werd geproduceerd door Daniël Romano, eveneens actief op bas, drums, gitaar en toetsen. Haar zus Kay, net als Jenny actief in de band van Romano, is te horen op klarinet, piano, trompet en in de zang harmonieën. Jenny zelf speelt gitaar en piano. Een album kortom van de lange adem. (Sonic Rendevouz)