Lynne Hanson & The Good Intentions, 7 Deadly Spins

Hoewel Seven Deadly Spins eind vorig jaar al verscheen in Canada, is dit minialbum van Lynne Hanson pas sinds kort uitgebracht in Europa. Daar zullen wel allerhande redenen voor zijn, maar ik richt me liever op de zeven ‘murder ballads’ op dit album want die blijken dankzij het talent van Hanson en de productionele leiding van Lynn Miles het wachten meer dan waard te zijn. De titel is een woordspeling die verwijst naar de zeven doodzonden uit de bijbel waarbij een doodzonde omschreven wordt als “elke zonde die een zwaarwegende materie tot object heeft en die begaan wordt met volle kennis en weloverwogen toestemming”. Hanson beperkt zich tot één dodelijke zonde: moord. De openingszin van Gravedigger is wat dat betreft richtinggevend: ‘Murder at the shipyard / As the sun went down’. Het nummer drijft op een lekker slepende groove en wordt helemaal moeilijk te weerstaan als het orgel de hoofdrol opeist. Dat sterke begin vindt een vervolg in Water’s Edge waarin de vertelster zich in het zweet werkt om het lichaam van haar ontrouwe echtgenoot te begraven voor de zon opkomt. My Mamma Said is dan weer geschreven vanuit het perspectief van iemand die de uren aftelt voor ze naar de galg wordt geleid.

Dat drietal vormt een hoogstaande aanloop naar de absolute apotheose van dit album, het adembenemend mooie Cecil Hotel, een bloedstollend verhaal over de gevolgen van een verkeerde beslissing (“I sleep with one eye open / And a shotgun by my head”). Hanson zingt de song zo indringend, dat je ervan overtuigd bent dat je naar een waargebeurd verhaal zit te luisteren. Een lekker jazzy trompetje voegt een extra dimensie aan het nummer toe. Het sensuele Black Widow gaat over het soort vrouw dat uit berekening trouwt met een rijke man enkel en alleen om op korte termijn een fikse erfenis op te strijken. In Run Johnny Run (uitstekend gitaarwerk) staat een brandstichter centraal en in First One’s Free (dat meer is dan een knipoog naar Dylans Subterranean Homesick Blues) gunt Hanson ons een kijkje in de ziel van een moordenaar. Als de slotakkoorden van dat nummer weerklinken, zijn we amper 25 minuten verder. Wat dit minialbum zo sterk maakt, is dat geen enkele minuut daarvan verveelt. Als meesterschap zich echt toont in de beperking dan is Lynne Hanson op de goede weg. (Independent)