Sara Watkins, Young In All The Wrong Ways

sara-watkins-young-in-all-the-wrong-waysSamen met haar broer Sean en Chris Thile richt Sara Watkins in 1989 de ook in Nederland redelijk succesvolle akoestische folkgroep Nickel Creek op. Als de formatie na vijf albums in 2007 het voor gezien houdt, gaat Sara alleen verder op het pad van progressieve folk. Vanaf dan maakt ze slechts twee albums, welk aantal na ruim vier jaar gezelschap krijgt van In All The Wrong Ways, een passende titel voor liefdestroebelen waar Watkins mee te kampen had.

Ik ben geen fan van Nickel Creek en evenmin van haar solowerk en dan regeert algauw vooringenomenheid over haar nieuwste. Na een paar keer draaien zie ik mijn houding bevestigd, schuif het album terzijde om me veel later er nog maar eens aan te wagen. U voelt ‘m al aankomen, ik heb sindsdien mijn menig danig bijgesteld, al blijft het wat wringen door de productie die vooral in het eerste deel van de plaat geforceerd overkomt. Dat geldt vooral de poprock arrangementen, zoals in de titelsong waarmee de plaat opent. Na de ingetogen intro zwelt het geluid aan door overdonderende gitaren en extatische zang. In Move Me doet ze dat nog eens dunnetjes over; een popsong met hit-potentie, dat ook door Sheryl Crow geschreven zou kunnen zijn. Hierna komt het album in rustige, prettiger vaarwater. Like New Years Day is een sfeerrijke akoestische ballade, Say So heeft ‘n tikje gelikte pop feel, waarna de mooiste fase zich aandient met het singer-songwriter liedje Without a Word, Dolly Parton-achtige countryswing in The Truth Won’t Get Us Free en ten slotte de mooie folk/bluegrass in Invisible enTenderhearted, het mooiste nummer. Watkins wordt begeleid door onder meer zangeres Sarah Jarosz, drummer Jay Bellerose en toetsenist Benmont Tench. Mooi album dat met een betere muzikale balans een top-album had kunnen zijn. (New West Records)