Anna Elizabeth Laube, Tree

anna-elizabeth-laube-treeEerder dit jaar viel ik als een puberende adolescent voor de engelachtige stem Anna Elizabeth Laube, een Amerikaanse singer-songwriter die me met haar derde album, dat simpelweg Anna Laube heette, heel even deed geloven dat ik niet alleen in gedachten maar ook in jaren zeventien was. ‘Breekbaar, zachtmoedig, maar toch ook robuust en zelfverzekerd’, zo omschreef ik haar zang die zich qua timbre ergens ophoudt tussen Nanci Griffith en Norah Jones. Ik besloot mijn recensie met de hoop dat de vijver waaruit Anna Laube haar liedjes vist nog lang niet uitgeput zou geraken. En zie, amper acht maanden later ziet Tree het levenslicht. Dat plaatje heb ik de voorbije weken zodanig gekoesterd dat het bijna strafbaar werd, ook al begint Laube met een cover van Wallflower, niet meteen een van de beste songs uit Bob Dylans verzamelde werk. Het blijkt echter slechts een aanloopje te zijn naar acht prachtige nummers waarvan er zeven uit haar eigen pen vloeiden en één, het hartverwarmende XO, door Beyoncé werd geschreven. Anna Laube bewijst met haar uitvoering dat een cover beter kan klinken dat het origineel.

Tree is een album van een zangeres die na een periode van hectiek weer rust en de nodige geestelijke stabiliteit heeft gevonden. Een plaat ook waarop wordt teruggekeken naar de dingen die voorbij zijn gegaan. Zoals in het titelnummer, waarin Laube ons meeneemt naar de achtertuin van haar jeugdjaren. Of in het ontroerende Longshoreman dat over liefde en afscheid gaat: ‘Once again we say farewell / Standing on the stones / And though I leave for distant coasts / You’ll never be alone’. En al evenzeer een album waarop met een warm en open hart wordt stilgestaan bij de liefde(s) uit het verleden (I Miss You So Much en het stevig naar Norah Jones overhellende Lose, Lose, Lose). Al die ontboezemingen zijn getoonzet in sobere arrangementen die de charmante liedjes van Laube aan kracht doen winnen. Het mooiste en meteen ook beste voorbeeld daarvan is Please Let It Rain In California Tonight, een soort van poëtisch gebed waarin Laube zichzelf begeleidt op piano (heel even waart de geest van Tom Waits door de song) en vier van de fraaiste zinnen zingt die ik de laatste tijd heb gehoord: ‘Please let the darkness find the light / Please let my brother be all right / Please let forgiveness end this awful fight / And let it rain in California tonight’. Zelf heeft ze niet op die regen gewacht want ze is onlangs naar Seattle verhuisd waar het gemiddeld 153 dagen per jaar regent. Blij dat ze eerst in Californië heeft gewoond, anders had ze dit nummer nooit geschreven. (Ahh… Pockets! Records)