Al Lerman, Slow Burn

al-lerman-slow-burnDe Canadese blanke bluesman Al Lerner kan ik zijn thuisland rekenen op de nodige renommee als bespeler van mondharmonica en (akoestische) gitaar. Hij loopt daar immers al een jaar of veertig rond in de muziekwereld, was in 1992 medeoprichter van de populaire bluesband Fathead waarmee hij negen albums maakte (de band legde er onlangs het bijltje definitief bij neer zodat zanger John Mays zijn energie kan besteden aan zijn strijd tegen kanker) en is een gewaardeerd sessiemuzikant. Hoewel Lemans carrière intussen dus meer dan vier decennia omspant, is het uitstekend in het gehoor liggend Slow Burn pas zijn derde soloalbum. Zijn debuut Crowe River Blues, een plaatje dat ik elke bluesfan oprecht kan aanbevelen, verscheen in 2012. Een jaar later volgde Live @ The Acoustic Grill waarop Lerman zichzelf begeleidt op gitaar en mondharmonica. En nu is er dus Slow Burn.

Op dit nieuwe album kan Al Lerman rekenen op de steun van enkele bloedbroeders uit Fathead (bassist Omar Tunnuch en drummer Al Cross), maar het zijn toch vooral zijn stem, gitaar- en harmonicaspel die hier het mooie weer maken. In de wat traditionelere bluesnummers als Don’t Push Your Mess on Me, Any Way You Want en Better Off Taking Chances ligt de nadruk wat meer op zijn instrumentale vakmanschap. Maar in de songs die mij het meest aanspreken, toont Lerner zich een soulvolle zanger wiens stemgeluid op de beste momenten doet denken aan niemand minder dan Al Green. Ik hoor een soortgelijke fluweelzachte intonatie en zegging in Bad Luck Blues, een nummer over de negatieve nasleep van een bankoverval, Tattoo Like You, dat een heerlijke groove heeft die me onwillekeurig aan de Stones doet denken, en Younger Man Than Me. Die laatste titel is onmiskenbaar het allerbeste dat Lerner doet op dit toch al puike plaatje. (Independent)