Dana Immanuel & The Stolen Band, Come With Me

dana-immanuel-the-stolen-band-come-with-meEen bijzonder geval, deze zelfbenoemde ruige dame (‘banjo-toting, whiskey-drinking, poker-playing singer-songwriter’), wonend en werkend vanuit Noord-Londen in de UK. Ze studeerde klassieke talen in Oxford, koos voor muziek en schiep haar eigen universum, een merkwaardig mengsel van southern USA rock, folk, alt-country, bluegrass, blues en oude jazz. Haar derde album nam ze in slechts drie dagen op met haar all-female ‘Stolen band’, waarop behalve de banjo ook gitaren, washboard, cello, bas, cajon en ‘foot tambourines’ te horen zijn. De zang is solo tot driestemmig en klinkt licht psychedelisch. Dit merkwaardige mengsel levert een aparte CD op met een geheel eigen stijl eigenzinnigheid. De foto die we aantreffen onder de CD in de verpakking is voorspellend. Van de vijf dames liggen er vier in – wellicht – licht laveloze toestand op een bed, Dana zit centraal erachter en steekt net een sigaret op, op de plank achter het bed staan talloze lege drankflessen. Dat gevoel brengt de muziek ook over. Van de 10 songs schreef Dana er negen, nummer 10 is een uptempo versie van Elvis’ ‘Viva Las Vegas’ (luister naar de intro op cello), volgend op het redelijk pittige ‘Motherfucking whore’.

Nogmaals, Dana Immanuel is een geval apart, misschien op momenten te vergelijken met Meschiya Lake, qua sfeer dan, de invalshoek van beide dames is behoorlijk verschillend.

Fred Schmale Auteur