Xander & The Peace Pirates, 11:11

xander-and-the-peace-pirates-11-11Moest even wennen aan de naam hoor. Xander & the Peace Pirates. Dacht meteen aan Roodbaard, een stripfiguur in het Nederlands stripweekblad de Pep, dat in de jaren zestig en zeventig erg populair was bij ons. Je lag verdorie voor de brievenbus om de eerste te zijn thuis.

Toen ik echter geconfronteerd werd met de rauwe soul, blues en rock van Xander & the Peace Pirates, trok ik toch even mijn bureaustoel onder het bureau en ging er even voor zitten. Als snel kwam ik erachter dat achter deze weerbarstige naam de gebroeders Keith en Stuart Xander schuilen. Keith werd geboren met maar één hand en gebruikt een haak als prothese. Dat weerhield hem er niet van om uitstekend gitaar te leren spelen.
Het tweetal werd in 2013 door de CEO van Gibson Brands, Henry Juszkiewicz, op YouTube ontdekt. Tijdens de talloze internationale events, die het duo voor het gitaarmerk deed, werden ze opgemerkt door het producer duo Eddie Kramer en Rick Allen. Xander and the Peace Pirates werd de huisband van de legendarische The Cavern Club in Liverpool. Mogelijkheden aan de lopende band. Ze speelde met o.a. Joe Bonamassa en Joe Satriani en stonden in het voorprogramma van Whitesnake gitarist Bernie Marsden.

De uit Engeland afkomstige band Xander and the Peace Pirates drukken op 11-11 (release datum van deze plaat) van kiet af de luisteraar met de neus op de feiten. Stokoude genres als soul en blues hoeven niet oubollig te klinken. En reken maar, je wordt in dit album daardoor aangezogen.

Mindscape heeft een lekkere Motown feel. Fire, zou zo uit de klei van de Mississippi Delta getrokken kunnen zijn. In songs als I’ll be Here en Night Dress laat het gezelschap horen hoe The Band Of Heathens in hun hoogtij dagen klonken. Nee, nog één keer de band komt uit Engeland.

Mede bandgenoten Mike Gay op slide gitaar, Joel Goldberg op bas en Adam Goldberg op drums rollen samen met dit werkelijk fenomenale duo een tapijt uit van muzikale kunsten en muziekstromingen. In een liedjes als Rain is de This Picture structuur voelbaar. Het daarop volgende Dance With The Devil, krabt aan de muzikale voegen van The Silencers. Deze plaat danst van begin tot eind, luister maar eens naar Dancing In The Light. Keith Xander mag zich dan wel het gitaarspel eigen gemaakt hebben maar in de rock ballad Searching 4 The Light mankeert er ook helemaal niets aan zijn stem. Jeetje… die toonhoogtes, die tijdens de zang door stembuigingen wordt verkregen, klinkt echt als die van Symon Bye of een Jimme O’Neill. Kwaliteitspop?

11-11 is weer zo’n plaat die er echt toe doet. Uitzondering op de regel, vernieuwend en toch vertrouwd. Hoe verzin je zoiets? Van Xander & the Peace Pirates zullen we de komende jaren meer van horen. Voor dit soort muziek ga je echt weer voor de brievenbus liggen. (V2 Records)

Jan Janssen Auteur