Memorabel Amstelkerk optreden Joseph Arthur

Het licht in de Amstelkerk gaat uit, het publiek wordt stil. Op het podium een standaard, drie gitaren, wat gitaarkisten en een tafel met een laptop. Op het verhoogde houten vloertje staat een doek met wat tekenmateriaal. Joseph Arthur komt op met zonnebril, zijn begeleider slaat een pizzadoos open met daarop een setlist gekrabbeld en zet deze tegen een standaard.

Opener ‘You Keep Hanging On’ is een nummer van het eerder dit jaar verschenen album ‘The Family’. Na een gemompelde aankondiging zet Arthur ‘Toxic Angel’ in. Voor zijn voeten staat een kleine meegenomen studio, een ritmebox met wat knoppen. Hij trommelt een ritme op zijn gitaar, maakt een loop, ramt er wat akkoorden overheen, trapt met zijn in bergschoenen gestoken voeten op wat toetsen en een nieuw fundament voor het nummer is gemaakt. Het lukt Arthur niet om in een keer het goede ritme uit de box te laten klinken. Met nonchalant gemak begint hij opnieuw.

Joseph Arthur
Joseph Arthur

Door het rommelige karakter van de uitvoeringen van de nummers, het soms wat hoge tempo van de loops, het af en toe verwarde gitaarspel en de moeite die Arthur heeft met zijn teksten is en blijft het concert chaotisch. Elk nummer krijgt een rafelrand waar menig muzikant over zou struikelen. De Amerikaan komt er mee weg. Hij vraagt om water en drinkt in een teug een flesje leeg. “That’s very punkrock, it’s all about attitude” glimlacht hij en komt niet met excuses over een te lange middag in een coffeeshop. Joseph Arthur is in the church, he is on drugs.

josepharthur-bruin69
Joseph Arthur

Halverwege het concert, ‘Almost Blue’ klinkt uit de boxen, pakt Arthur zijn viltstiften. Rappend door de microfoon tekent hij een portret van een vrouw. Gemompel, gekras en de bezoekers kijken naar een doek dat vol wordt gekliederd. De scene is ontluisterend en van een grote schoonheid. Arthur stapt daarna onvast van het podium en neemt plaats achter een vleugel. Hij haast zich door vijf nummers. Voor het applaus zoekt hij op het scherm van zijn tablet al de tekst van het volgende nummer. ‘When Doves Cry’ is een mooi eerbetoon aan Prince. Met ‘Machines Of War’ doet hij ‘The Family’ even aan. Terug op het podium besluit hij wat nummers akoestisch te spelen en gaat op de planken zitten. Onvast, opnieuw in hoog tempo en zonder de ontregelende ritmebox speelt Arthur ruim tien minuten mooie Americana.

Joseph Arthur
Joseph Arthur

Tijdens het outro van het laatste nummer dondert alles in elkaar. Arthur staat te stampen op een gitaarkist. De microfoonstandaard valt, een gitaar dondert op de grond, het tafeltje voor de laptop schuift naar de rand van het podium en Arthur is net te laat om de val te voorkomen. Met twee gitaren in zijn hand is er het plotselinge einde van de set. De begeleider probeert tijdens het applaus te redden wat nog niet gevallen is. Arthur vindt de microfoon en maakt een grap over de assistent. “Hello, I’m Bob and I found your add at the supermarket.” Ze kunnen er smakelijk om lachen.

Joseph Arthur
Joseph Arthur

Direct daarna kondigt hij de toegift aan. ‘Speed Of Light’ krijgt een versie op elektrische gitaar, waarna ‘The Ballad Of Boogie Christ’ toepasselijk is in de kerk. Het is nog niet genoeg en ‘Walk On The Wild Side’ wordt ingezet. Het nummer van Lou Reed krijgt een mooie, akoestische uitvoering. Aan het einde van de song duikt Arthur nog eenmaal naar beneden, de studio in. Hij aarzelt, drukt op wat knoppen, ramt er een paar akkoorden uit, maar stopt en sluit het nummer rustig af. Terecht eindigt het laatste nummer niet in een chaotische apotheose. De avond is memorabel genoeg.

Foto’s door Jos Bruin

Jaks Schuit Auteur