Ramblin’ Roots Festival: matige opkomst zorgt voor geslaagde editie

De derde editie van het Ramblin’ Roots Festival,dat afgelopen zaterdag 22 oktober plaatsvond in TivoliVredenburg in Utrecht was rustig. Zeker niet uitverkocht! Veel belangrijker een deel van de doelgroep was er en nam de tijd en aandacht voor hetgeen op het programma stond. Het was een zoektocht om alle tweeëntwintig acts, verdeeld over zes podia, in het kolossale spaghettigebouw te zien. Begrip dus voor het feit dat deze jonge gozer daar niet in is geslaagd.

In de grootste zaal RONDA zagen we The Mulligan Brothers, Richmond Fontaine, Bombino en onze gewaardeerde Belgische collega’s van RootTime Magazine aan het werk. Jaap en Berlina Davids (Roots On The Road) waren vast beraden: “je moet vooraan staan om The Mulligan Brothers echte te beleven.”, ze hebben gelijk. Als grondlegger van het succes daarvan, sloot ik mij daarbij aan. Geen goede keuze bleek even later. Band, die normaliter de huiskamer naar elke zaal brengt stond te ver van elkaar af. Visueel en geluidstechnisch gezien werd dat veel beter toen ik plaats nam achter de geluidstechnicus. Een plaatje hoor! Wat onwennig van elkaar gescheiden constateerde ik ook dat de band nog steeds in een veranderingsfase zit. De vaart van het op elkaar inwerken en elkaar versterken zit er echter goed in. Veel oude songs, maar tegen het einde ook een paar nieuwe songs. De nieuwe violiste Melody Duncan beschikt, naast frontman Ross Newell, over een uitstekend stemgeluid. Zeer acceptabel optreden.

the-mulligan-brothers-5
The Mulligan Brothers

Richmond Fontaine kwam zag en overwon. De routiniers weten waar ze mee bezig zijn en zetten hun fans binnen no time op scherp. Lead gitarist Dan Eccles laat de band klinken als Pink Floyd in hoogtijdagen jaren. Liedjesschrijver en zanger Willy Vlautin brengt, zoals meestal het geval is, de songs uiterst geloofwaardig over de bühne. Man wat is het toch jammer dat de band besloten heeft dat dit voorlopig hun laatste live tournee is.

Richmond Fontaine
Richmond Fontaine (Dan Eccles)

Bombino was naar mijn gevoel de enige band op het festival waarbij ik het woord innovatief in de mond durf te nemen. De donkere woestijn bleus rock R&B ondergaat bij hun een facelift in de vorm van frontman Omara “Bombino” Moctar. Hoor dit graag, ritmiek die je pakt en je meteen naar binnen zuigt. Hoor een paar songs van hun album Nomad (2013) maar de focus ligt Azel, dat begin dit jaar verscheen. Fijn optreden.

Bombino
Bombino

Twee roltrappen op en je komt op het cateringplein met DJ. De gezellige sfeer en etenslucht nodigen uit om daar regelmatig een pitstop te maken. Kort socializen met Facebook vrienden en kroegbezoekers en op naar de volgende voorstelling.

Catering Plein
Catering Plein

Ongeveer op dezelfde hoogte zag ik in de zaal HERTZ Ian Siegal en Jelka van Houten. Ian Siegal solo? Siegal was toevallig in de buurt toen zangeres Bettye Lavette liet weten dat ze niet zou komen. Afspraken elders belemmerde kennelijk een band optreden. Hoewel dit dus niet in de lijn van de verwachting lag heb ik enorm genoten van dit optreden. Lekker rauw en soms tegen het vunzige aan. Heerlijk! Hebt dit al tientallen keren gezien en toch weet die man iedere keer maar weer onder je huid te kruipen.

Ian Siegal
Ian Siegal

Het optreden van Jelke van Houten begon nog al rommelig. Veel gedoe over techniek leidde ertoe dat het optreden iets te laat begon. Geen punt als je daarna ook de tijd gebruikt om te laten zien dat je hier niet voor niets staat. Ondanks de bloedmooie samenzang en een prima musicerende band verdoet van Houten haar tijd met teveel uitleg over waarover en waarom zij haar liedjes geschreven heeft. De wat zoetsappige country folk kleeft ongeveer een minuut of twintig.

Jelka van Houten
Jelka van Houten

Het is een geklauter van jewelste om de zalen PANDORA, CLOUD NINE en CLUB NINE te bereiken. Zag flarden van de optredens van Admiral Freebee, Freakwater, Lance Canales, Matt Harlan en Rachel Jones, Stephen Simmons en Amanda Pearcy.

De moment opname van Admiral Freebee viel goed in de smaak bij het publiek. De energiek spelende band wordt echt getrokken door de soepel bewegende Tom Van Laere. De lekkere prettig in het gehoor liggende melodieën verrassen niet maar trekken aan je aan.

Admiral Freebee
Admiral Freebee

De president verkiezingen in Amerika zit bij zowel Freakwater, Matt Harlan en Rachel Jones hoog. Ze verontschuldigen zich voor de politieke situatie in hun land. De alt country folk van Freakwater ben ik kennelijk ontgroeit. Ondanks de uitstekende harmony vocals drongen de wat oubollige songs niet binnen.

Freakwater
Freakwater

Nee totaal anders was het bij het optreden van Matt Harlan en Rachel Jones. De naaktheid waarmee beide vertolkers hun liedjes over de bühne brengen is van uitzonderlijk klasse. Ze hebben er een patent op zullen we maar zeggen. Je hoort een georkestreerd concert terwijl ze maar met s’en tweeën op een klein intiem podium staan. Het duo maakt live meer indruk als op hun recent verschenen geluidsdrager.

Matt Harlan and Rachel Jones
Matt Harlan and Rachel Jones

Na de aankondiging creëert Lance Canales voor zichzelf even een moment tot bezinning. Hij staat even stil bij het overleiden en de begrafenis van één van zijn dierbare. Daarna ging de kleine Californische Mexicaan los. Canales stem klinkt groots en maakt van kiet af indruk op alles en iedereen.

lance-cannales-the-flood-2
Lance Cannales & The Flood

Frits Spits streepje code wordt van stal gehaald door presentator Jan Donkers als we binnenstappen voor het van Stephen Simmons. Simmons staat met zijn complete band The Twisted Halos op het podium. Het optreden komt zeer gecontroleerd van het podium. Gebeurtenissen uit de past en present vallen als puzzelstukjes samen. Super relax optreden waar je eigenlijk geen spelt tussen kunt krijgen. Zoals een waardig Blue Rose Records artiest betaamd dus.

Stephen Simmons & The Twisted Halos
Stephen Simmons & The Twisted Halos

Het bezoek aan het concert van Amanda Pearcy was kort maar krachtig. Het was zappen even indruk op doen. Zonde eigenlijk! De voor mij wat te bescheiden overkomende artieste zou zich wat meer mogen profileren op het podium. De songs doen hun werk en ze klinkt geloofwaardig genoeg om het heft in handen te nemen.

Amanda Pearcy
Amanda Pearcy

Beloof mijzelf dat dit de laatste afdaling is vandaag. Op naar de K.F. HEIN FOYER waar Hollis Brown al bezig was. Het is dringen geblazen, had dit niet op een groter podium moeten staan, vroeg ik mij af? De uit New York afkomstige band laten niets aan onduidelijkheid over. Het soms onbestuurbare geniepige geluid wordt vakkundig geboetseerd. Deze band bereikt inmiddels een grote publiek en de groei lijkt niet te stoppen. De geavanceerde countryrock komt overtuigend over en besloot ter plaatse dat ik op het hoogtepunt van het festival zou verlaten. Even nog na praten op het cateringplein en voorzichtig, tussen de enorme mistbanken, naar huis karren.

Hollis Brown
Hollis Brown

Rambin’ Roots Festival 2016 in TivoliVredenburg in Utrecht was een geslaagde editie. Dat was mede te danken aan de matige opkomst en het gevarieerde muziek aanbod. De headliner werd niet gemist. Geen idee hoeveel toeschouwers geweest zijn. Hoe zou het geweest zijn bij uitverkoop? Sorry organisatie voor dit ongemak maar te veel is vaak te weinig. Aan de ander kant begrip voor de druk. Alle buitenlandse acts willen tegenwoordig op een festival staan. Daarnaast verwachten ze ook dat de kleinere optredens daarna, ook nog eens goed bezocht worden. Waanzin! Moeilijk allemaal! Maar goed, hebben het over een luxeprobleem. Voor dit probleem hoef je dan ook niet opzoek naar een oorzaak.

Foto’s gemaakt door PrickenPics Go see more…

Jan Janssen Auteur