Heidi Talbot, Here We Go 1, 2, 3

heidi-talbot-here-we-go-1-2-3Sommige stemmen zijn in staat om zelfs de donkerste tijden om te toveren in zonovergoten dagen. Heidi Talbot, geboren in Ierland en via Amerika in Schotland terechtgekomen, is gezegend met zo’n stem. Hoewel ze zich vooral ophoudt in de contreien van de folkmuziek, niet meteen een omgeving waarin ik dagelijks verpozing zoek, wist ze me in 2010 te bekoren met het wonderschone The Last Star. Drie jaar geleden deed ze dat met het wellicht nog mooiere Angels Without Wings en nu doet ze dat opnieuw met Here We Go 1,2,3, haar vijfde album intussen.

Ook nu zit een groot deel van die bekoring in Talbots stem waarin meisjesachtige onschuld een zoete oorlog voert met het soort melancholie dat je terugvindt bij vrouwen die al wat groeven in hun ziel hebben. Die combinatie komt in elk nummer op dit album aan bod, maar steekt de kop het duidelijkst op in het mijmerende The Year That I Was Born dat ze samen schreef met gitarist Louis Abbott. Door een foto van haar ouders als jong koppel, staat de vertelster In dat nummer stil bij een verleden dat ver weg ligt, maar toch ook heel dichtbij lijkt: “Today I found a photograph / You’re laughing in the sun / A smile that saw the road ahead / You both looked so young.”

Een soortgelijke versmelting van mededogen en verlangen is te horen in Song For Rose (Will You Remember Me). Talbot schreef dat nummer toen haar moeder zwaar ziek werd. Ze wist maar al te goed wat er met haar moeder zou gebeuren, maar weigerde die realiteit in te zien en maakte ‘all these sorts of deals’ met God en ‘whoever you believe in, to have this not happen’. Zonder hoop is immers alles op voorhand verloren. Omdat Talbot zich niet laat meevoeren door haar verdriet, maar het verlies beschouwt als een soort van wedergeboorte, ontpopt dit nummer zich tot een stralende ode aan het leven en aan het zetten van nieuwe stappen.

Dit album heet niet voor niets Here We Go 1,2,3. Dat roepen we immers als we een sprong in het duister wagen, op zoek naar nieuwe uitzichten. Heidi Talbot waagt die sprong met de steun van een aantal muzikanten die haar gemoedstoestand feilloos aanvoelen en met de nodige nuances omzetten in muziek die het gemoed omarmt en verwarmt. Geen idee waar ze uiteindelijk terecht zal komen, maar het begin van haar sprong doet het allerbeste vervolg vermoeden. (Navigator Records)