Haute couture blues van Stackhouse

dsc_4015Aan de poort van het natuurgebied de Millingerwaard, in de regio Nijmegen, ligt de Waard van Kekerdom. Wij waren bij het doorstartfeest, een feest ter gelegenheid van de installatie van de nieuwe en zittende uitbaters Cees Plug en Hjalmar Bastiaans. De heren hebben snode plannen voor de toekomst. “Denk onder andere aan vaste dineravonden en goede internationale live performances”, stond in de aankondiging. Om dat te vieren werd er op die avond op soep, snacks en de Harp Blues Band Stackhouse getrakteerd.

Geïnspireerd door de tekst van collega en blues goeroe in deze kroeg, Ton Kok, trok ik de stoute schoenen aan. Kok schreef twee jaar geleden over hun debuutalbum Big Fish Boogie het volgende: “Wat deze CD onderscheidt van de gemiddelde blanke blues CD is de timing en frasering. Dit is iets wat nauwelijks aan te leren is, maar je als muzikant moet voelen. Bij Stackhouse zit dit wel goed en de heren weten een echt Chess sfeertje te creëren.” Met andere woorden wegblijven was geen optie want: “wie het kleine niet eert is het grote niet weerd”

De Waard van Kekerdom

Bij binnenkomst zie ik een aardig gevulde Waard van Kekerdom. De band staat op een iets of wat te klein podium te spelen. Er is een receptie geweest zodat de band bijna in het daglicht staat te spelen. In het café wordt druk gekletst waardoor de aandacht voor de band ontbreekt. Het een heeft met het andere te maken. Hoewel de sfeer in het begin ontbrak zat de band er goed in. De omgeving en de sound van de band smelten samen. Ik heb er maar een woord voor “vintage”. “Stackhouse pas in deze omgeving” zou zanger Machiel Meijers zich na het concert laten ontvallen. De nog jonge knaap weet wat hij wil.

De haute couture muziek van Stackhouse is authentiek. Zie zowaar een buizenversterker op het podium staan. Lekker veel eigen gepende songs sluiten nagenoeg naadloos aan bij een paar originele traditionals uit je jaren vijftig en zestig. Je hoor de muzikale naaktheid waarin de Mississippi Delta blues zich nestelt in de Chicago blues. Je mist enkel de blazers sessie nog. Kenmerkend is ook de compacte speelwijze van de Rhythm sectie. Fred van Unen (stand-up bass) en Bert Post achter de drumkit doen dit zonder echt op te vallen. Willem van Dullemen speelt slide gitaar op het randje van wat voor hem haalbaar is. Emiel van Pelt is speelt daarentegen gedisciplineerder. De promotors van de Chicago Blues profileren zich steeds beter naarmate de show vordert. Machiel Meijers zangtechniek en harmonicaspel doet bij tijd en wijle denken aan een jonge Peter Wolf (The J. Geils Band) uit de Whammer Jammer periode. Dit is kaas uit het vuistje blues waarbij je de vingers bijna bij op eet.

De toch iets teleurstellende opkomst viel in het niet. Dit alles was te danken aan de effectieve soberheid van dit optreden. Dicht bij het volk! Bluesliefhebbers, die de weg naar De Waard van Kekerdom deze avond niet hebben kunnen vinden, krijgen een herkansing. Op vrijdagavond 2 december aanstaande, keert Stackhouse terug naar de Juke Joint in het laag, De Waard van Kekerdom.

Excuse geen foto’s van het live concert. Wel een impressie en band foto gemaakt door Henk Baron Vintage has a name. Go see them next time when they are around.

Jan Janssen Auteur