Freakwater: Fascinerende klagende country

Ik ben altijd gefascineerd geweest van de ‘weirde’ muziek van de Amerikaanse band Freakwater. Deze fascinatie begon bij de aanschaf van de CD Old Paint uit 1996; een tip van de onlangs overleden Engelse journalist John Conquest . Dat is nog altijd mijn lievelingsalbum van Freakwater. Al moet ik zeggen dat hun laatste comeback-album Schererazade mij ook uitstekend bevalt.

Freakwater-014

Op 6 oktober stond Freakwater voor de eerste keer op een Haags podium. In t’Paard speelde de band in een flinke formatie van 6 muzikanten. De flink twangende, klagende zang van de dames Catherine Ann Erwin en Janet Beveridge Bean is het handelsmerk van Freakwater. De roots van de dames liggen in Louisville , Kentucky en de invloed van de muziek van The Carter Family, maar ook van punk en rock,  is groot op hun repertoire.  Catherine en Janet werden begeleid door gitarist Morgan Geer,  bassist en lid van het eerste uur David Wayne Gay, de fiddler Anna Krippenstaple en de drummer Neil Argabrite.

Freakwater-035

De murder , train, drinking en lovesongs van Freakwater klinken vaak donker en ‘weird’. Die klagende country… ach je moet er van houden. Uit de oude doos kwamen onder meer Picture In My Mind en Hero/Heroine voorbij.  Van het nieuwe album werden onder meer Number One With A Bullet en het aangrijpende Bolshevik & Bollweevil gespeeld. Absoluut hoogtepunt was de dynamische uitvoering van het broeierige, duistere What The People Want.

 

Na 20 jaar heb ik dan eindelijk Freakwater live gezien en dat smaakt naar meer. Misschien ga ik dan toch nog naar Ramblin’ Roots Festival in Utrecht, want daar staat Freakwater nog op het affiche.

Paul Jonker Auteur