Ian Hunter, Fingers Crossed

ian-hunter-fingers-crossedBij mij ging niet direct een lampje branden bij de naam Ian Hunter, en dan duikt de naam Mott the Hoople op en bingo, hij verschijnt weer op mijn netvlies. Als bandleider bracht hij Mott naar de top in de jaren ’70. Enkele decennia later is hij er nog steeds en hoe. Finger Crossed staat als een huis, Ian’s stem lijkt aan kracht niet te hebben ingeboet, hooguit wat doorleefder. Het is een milde rock cd geworden soms heel melodieus met enkele pareltjes zoals Bow Street Runners, Dandy, Finger Crossed en Morpheus.

Bow Street Runners verhaalt over het 18e eeuwse politieloze London waar zo’n half miljoen mensen leefden en de misdaad welig tierde en dat was de tijd dat de eerste Bobbies het levenslicht zagen, de broers Fielding. Dandy is een mooie homage aan David Bowie. Bowie die een enorme fan van Mott The Hoople was, schreef het nummer All The Young Dudes voor de band om te voorkomen dat de band zou stoppen. En laat dit nummer qua zang en muziek nu ook dezelfde impact te hebben als All The Young Dudes, heerlijk. Morpheus en Finger Crossed zijn typische nummers met een Mott gevoel, bijna orkestraal, met een door je ziel snijdende gitaar. Maar ook Long Time met zijn country invloeden mag er zijn. De andere nummers liggen, zonder veel tierelantijntjes, makkelijk in het gehoor, soms een beetje naar pop neigend, maar dan wel de betere pop. (Proper Records)

Jan van Eck Auteur