Johnny Dowd, Execute American Folklore

johnny-dowd-execute-american-folkloreSinds hij in 1997 debuteerde met het uiterst eigenzinnige Wrong Side of Memphis bouwt Johnny Dowd gestaag voort aan zijn hoogstpersoonlijke muzikale universum. Pogingen om hem in een muzikaal hokje te duwen, zijn gedoemd te mislukken. Ooit werd zijn muziek gecatalogeerd als alt country, maar door de jaren heen gebruikte hij steeds meer elementen in zijn songs die nauwer aanleunen bij de wereld van Captain Beefheart dan die van alt-country coryfeeën als Whiskeytown of Green on Red. Dowd maakt er trouwens een goede gewoonte van om zich niet te laten vastpinnen in één bepaald hokje want hij kijkt met veel plezier, en soms zelfs bepaald gulzig, over de schutting van andere stijlen met de bedoeling de beste elementen in zijn muziek te mengen. Op Execute American Folklore, volgens mijn telling zijn twintigste album, haalt deze nijvere doe-het-zelver er ook nog eens een fikse dosis elektronica bij en in de meeste gevallen leidt dat tot resultaten die mij best bevallen.

Johnny Dowd neemt ook nu het leeuwendeel van de instrumenten en zang op zich, maar laat de achtergrondzang én in Brains-a-Flame ook de leadzang over aan een bij tijden felle Anna Coogan die zich zo te horen opperbest voelt in het gezelschap van Dowd. Die kruisbestuiving leidt tot een album dat zich mijlenver ophoudt van het soort muziek dat Dowd aan het begin van zijn loopbaan maakte. De eerste associatie die ik maakte toen ik opener Unease and Deviance en songs als Last Laugh en Freddie hoorde was overigens niet Don Van Vliet maar de Australische band Flash and the Pan. Wellicht zal die evolutie hem een paar fans kosten, maar daar heeft Dowd nog echt wakker van gelegen. De man gaat zijn eigen gang en zal dat hopelijk nog lang blijven doen. Hij heeft er de creativiteit en ondertussen de leeftijd voor. Er verschijnen tegenwoordig al meer dan genoeg onderling inwisselbare plaatjes. (Mother Jinx Records)