Phil Bee’s Freedom, Memphis Moon

phil-bees-freedom-memphis-moonHoe slaag je erin om op een warme zomerdag de hele middag met kippenvel te zitten: simpel, zet de cd ‘Memphis Moon’ van Phil Bee’s Freedom op. ‘Memphis Moon’ is de eerste studio cd van dit gezelschap. De live debuut cd ‘Caught Live’ verscheen in 2014, evenals deze op Continental Record Services.

Lang geleden schreef ik over de cd ‘Sweet Devil’ van Phil Bee’s vorige band King Mo dat ik zelden een completere bluesband had gehoord. Met weglating van het woordje ‘blues’ zou ik verder over dit album hetzelfde kunnen zeggen.

Phil Bee is een man, gezegend met een warme, soulvolle stem, de capaciteiten heeft om goede songs te schrijven en – zeker niet onbelangrijk – de juiste mensen om zich heen weten te verzamelen.

De juiste mensen zijn in dit geval het eersteklas gitaristen duo John-F. Klaver en Berland Rours, toetsenist Pascal Lanslots, bassist Carlo van Belleghem en drummer Arie Verhaar. Bassist Wil Hermens, die ook regelmatig met het gezelschap op het podium staat is op drie nummers als bassist te horen. Nicole Verouden en Maartje Keijzer zorgen voor de perfect gedoseerde achtergrond vocalen.

De cd opent met de titelsong. ‘Memphis Moon’, een prima funky blueswerkje met stuwende Hammond, waarin meteen opvalt, dat de lat erg hoog ligt bij de heren. Ik heb de neiging om alle nummers stuk voor stuk uitgebreid te bespreken, maar dat wordt wel een erg lang verhaal en die tijd kan beter besteed worden aan het beluisteren.

Toch pik ik er even een paar nummers tussenuit. De Mike Mattison/Derek Trucks compositie “Down Don’t Bother Me” krijgt een uitvoering, die niets onderdoet voor het origineel en daarvoor moet je als band toch wel van heel goede huize komen. “Sunday Morning” is een perfect liefdesliedje, waar geen enkele dame aan zal kunnen weer staan, als ze zo toegezongen wordt. “Down The Line” is een nummer dat nog dateert uit de Phil Bee & the Buzztones-periode, maar hier nog even een stukje verder geperfectioneerd wordt. En dan “One Last Kiss”, eerbetoon aan Phil’s moeder. Na een stemming Hammond-intro gooit Phil al zijn emotie eruit. John F. Klaver vult het nummer met subtiel slide werk en het geheel wordt afgemaakt met een weergaloze solo van Berland Rours. De cd besluit met een akoestische versie van dit nummer, waarin we uitsluitend gitaar en accordeon in de begeleiding horen.

Er staat keurig aangegeven op het hoesje welke gitarist we in wel stereokanaal horen, maar eigenlijk is dit overbodig. Beide mannen hebben een eigen geluid, dat je eigenlijk direct herkennen zal.

Veel beter dan ‘Memphis Moon’ worden ze niet gemaakt.

Ton Kok Auteur