Tony Joe White, Rain Crow

Tony Joe White, Rain CrowDe oudjes doen het nog best is vaak de uitdrukking die door mijn hoofd gaat als ik weer eens een nieuw album van een van de oudgedienden beluister. En er zijn nog genoeg oudjes die het best doen. Bij dit rijtje van o.m. Eric Clapton, Buddy Guy, Rod Stewart mag ook zeker Tony Joe White niet ontbreken. Verwacht nu niet iets nieuws of revolutionairs van deze pensionado’s, maar zij doen gewoon wat zij nog steeds het best kunnen. En dat is gewoon heel fijne muziek maken en vaak nog van een kwaliteit waar de jonkies jaloers op zijn. En dat geldt zeker ook voor Tony Joe White.

Toen ik hem er een jaar of drie geleden tijdens een interview naar vroeg vertelde hij me dat hij, zolang de nummers uit zijn pen vloeien, geen zin heeft om stil te blijven zitten. Toen had hij al zo’n 25 nummers klaar liggen. Op zijn recente album “Rain Crow” staan er negen, die weer in de onmiskenbare TJW-stijl zijn opgenomen. Spaarzaam begeleid door orgel, bas en drums horen we hem, zoals we hem kennen: zware stem, (spreek)zang, gemompel met dat vette Louisiana-accent en de bekende gitaar- en harmonicaklanken. De kracht van White is voornamelijk de teksten. Ook op dit album zijn deze weer van grote klasse en het is niet allemaal even vrolijk. Ik noem als voorbeeld maar de beschrijving van het bijgelovige volk in “Hoochie Woman”, het moordverhaal “The Bad Wind” of het met Billy Bob Thornton geschreven “The Middle Of Nowhere” over een jongen die leed aan het downsyndroom.

Zoals gezegd is er muzikaal gezien niets nieuws onder de zon, maar het is allemaal prima gedaan en niet in de laatste plaats vanwege de teksten een goed album.(Yep Roc Records)

Eric Campfens Auteur