Joseph Parsons, The Field The Forest

Joseph Parsons, The Field The ForestVia de debuut CD Breathe (1990) maakte ik kennis met de muziek van, de toen vanuit Philadelphia opererende, singer-songwriter Joseph Parsons. Zes jaar later dook hij opnieuw op met Lies. De heupwiegende muziek op die CD was voor het Duitse roostrock label Blue Rose Records aanleiding om hem in 1998 in Europa te laten debuteren met het nu legendarische 5am. Daarna ging het allemaal in een rap tempo. Er volgden nog eens zes studioalbums die, door zijn aangroeiende Europese fanbase, gretig verslonden werden. Parsons vond de ware liefde in Duitsland en opereert sindsdien hij vanuit Hannover.

Joseph Parsons over zijn nieuwe dubbel EP The Field The Forest “Ik heb een dubbel EP gemaakt met elk een ander thema. The Field ademt een lichtere sfeer. Het is alsof je, genietend van prikkelend zonlicht, op een drassig pad door de uitgestrekte weilanden struint. The Forest is een avontuurlijkere inspanning. Dit is wat je, je afvraagt tijdens een inspannende boswandeling. Je weet nooit wat achter elke boom schuilt of zich afspeelt.” Joseph Parsons, zolang ik hem ken is en blijft een poëtische dromer en geweldig belevingskunstenaar.

Parsons nam deze EP set op met nagenoeg dezelfde band als zijn vorige twee releases. De JP band bestaat uit de super strak spelende rhythm sectie met Sven Hansen en Freddi Lubitz, op drums en bas. Ook de kleine man uit West Philadelphia, gitaarvirtuoos Ross Bellenoit, is weer van de partij. Tom Albrecht mixte The Field terwijl Matthew Emerson Brown (Walkabouts, Lucinda Williams, Memphis) The Forest afmixte. Andy Horn (Bottle Rockets, Cracker) masterde het geheel. Uit bovengenoemde namen kan je gerust opmaken dat Parsons volledig geïntegreerd is bij onze oosterburen.

The Field The Forest waar moet je beginnen? The Field opent met All The Way. De melodielijn en de Parsons groove zijn gebleven. Ook het liedje Berlin komt bevlogen uit mijn speakers. Je zal die naam maar dragen, in een tapas bar werken, er goed uitzien en Parsons als gast hebben. Het resultaat, met een duidelijke tweede boodschap, ligt nu dus op de straat. In het liedje Fragile Moon kruipt Parsons wat dicht tegen zijn microfoon. Het doet mij denken aan The Black Album (1999). Georkestreerd, speels, schitterende backing vocals met een diepe donkere vibe. Lekker hoor!

The Forest opent met Scream. Opvallende baspartijen en drumwerk waar Bellenoit gitaarspel doorheen snijd als het scherpste slagersmes. De waarde van een goed geoliede rhythm sectie wordt hier benadrukt. In Abyss gebruikt Parsons de vrije woord val in afgrondelijke holtes. Hij vult deze met geraffineerd rumoer die wederom verwijst naar het lerende effect van The Black Album. Heerlijk! Bij het hitgevoelige liedje Bliss dacht ik, The Who opende ooit ook zo. Achter dit stampende liedje verschuild een interessante onthulling. “I’ve done enough junk to know the score. It’s how you fall saint or whore. That tells it all when you hit the floor”. Parsons, vroeger ook niet de gemakkelijkste, analyse “It is what it is. Ain’t nothing wrong with a little bliss” Op deze manier vertolkt geloof je er echt in.

The Field The Forest, het idee van twee EP’s, met twaalf boeiende songs met een duidelijk gevoelsverschil mag je uiterst geslaagd noemen. Een toegankelijk en toch ook weer avontuurlijk folk pop rock heeft zo zijn uitzonderingen. Exceptie test de regel, The Field The Forest bewijst het. (Meer Music Records)

Jan Janssen Auteur