Dan Stuart with Twin Tones, Marlowe’s Revenge

Dan Stuart with Twin Tones, Marlowe's RevengeDan Stuart. Vijfenvijftig is hij nu en zijn onstuimige leven heeft de nodige sporen op zijn uiterlijk achtergelaten. Meer dan dertig jaar rondlopen in de muziekwereld kan een dergelijke uitwerking hebben op een mens. Waar de tijd echter geen vat op heeft, is die volstrekt unieke, messcherpe, ietwat weemoedige stem die de klank van Green on Red grotendeels bepaalde en die van The Lost Weekend van het gelegenheidsduo Danny & Dusty zo’n iconisch album maakte, zonder daarbij de inbreng van Steve Wynn te onderschatten. Diezelfde stem is op Stuarts nieuwe album Marlowe’s Revenge lekker vooraan gemixt door J.D. Foster (Calexico, Richmond Fontaine, Richard Buckner) en doet meer dan eens terugdenken aan de hoogdagen van Green on Red. Uiteraard komt dat niet alleen door de zangpartijen. Ook de begeleiders van Stuart, de in Mexico behoorlijk populaire Twin Tones (een soort Shadows op mescaline), doen op dat vlak een wel zeer stevige duit in het zakje, en producer . Maar het is toch ook nu weer heel duidelijk dat Stuart een geboren frontman is.

Wat de songteksten betreft, staat Marlowe’s Revenge nagenoeg volledig in het teken van Stuarts blijkbaar pijnlijke echtscheiding, ook al kruipt hij in de huid van zijn alter ego Marlowe Billings om afstand te suggereren. Zo is het door merg en been snijdende Hola Guapa een eerste keiharde afrekening: “You’ll get my ring / Wear it from your neck / Try not to choke on it / Oh what the heck”. Nog zo’n onverbloemde verbale terechtstelling is te horen in Soy Un Hombre, een van diepe woede doortrokken song: “But you decided to leave / With another less worthy than me”. In het felle The Whores Above, een nummer dat ik graag door Iggy Pop zou horen zingen, is Stuart zo mogelijk nog directer: “You’re the ons I used to love / Now I’m playing footsie with the whores above / I love them China girls too / Hell I love every woman except you”. En een titel als I’m All Over You laat aan duidelijkheid niets te wensen over.

Ik ken aardig wat ‘break-up’ albums. Doorgaans kijkt de hoofdrolspeler/-speelster daarop met enig mededogen terug naar wat er in het nabije verleden fout ging. Zelden echter heb ik zo’n bijtende, giftige en grimmige plaat over dit onderwerp gehoord als Marlowe’s Revenge. Een plaat die vol nijd en onbehagen zit. Vol onverwerkte gramschap en ontgoocheling. En ja, verdomd, wat hou ik ervan. (The Cadiz Recording Co.)