Carl Solomon, Promised Land

Carl Solomon, Promised LandCarl Solomon is de naam van een in de USA bekende dichter/schrijver van de beat-generatie, een tijdgenoot en vriend van Allen Ginsberg en William S. Burroughs. De Carl Solomon van deze recensie is een singer-songwriter die opgroeide in Brooklyn en nu woont in Baltimore. In Portland, Oregon, werd deze nieuwste CD (zijn tweede na zijn debuut in 2012) van hem opgenomen. Ik sprak en zag hem tijdens de laatste SXSW in Austin, TX en zijn optreden beviel mij zeer. Je moet de man plaatsen in het rijtje ‘storytellers’ zoals John Prine, Leonard Cohen, Guy Clark (deeply missed!!), Jeff Talmadge en vooral David Olney. De licht onvaste stem heeft Carl met name van deze laatste grootheid. Carl noemt zichzelf een ‘weaver of New Americana tales’ en op deze heerlijke CD staan volgens hem ’12 Americana-style Folk-Rock ballads, variously populated by carnival bankers, tattered cowgirls, lost losers and reflective lovers and loners who dance to the Music of life accompanied by banjo, fiddle, accordion and guitars’. Ik had het niet beter kunnen beschrijven. Overigens horen we in een van de mooiste nummers, ‘Don’t cry for me’, een prachtig door Radoslav Lorkovic bespeeld B-3 orgel en komt de vergelijking met Leonard Cohen nadrukkelijk om de hoek kijken door de combinatie van Carl’s donkere stem en een paar mooi heldere vrouwenstemmen, prachtig! Mijn tweede favoriet op de CD is ‘First snow of winter’, heerlijk gevoelig: ‘I go up to the mountain in the middle of the night for the First snow of winter, touching your name that I carved in the bark of that old hickory tree’.

Een verrassend mooie CD van een man die het verdient om meer aandacht te krijgen. Schitterende liedjes, een dijk van een singer-songwriter, van het ingetogen, gevoelige type. (Independent)

Fred Schmale Auteur