Frazey Ford vond het gezellig

Op de valreep van 2014 bracht Frazey Ford haar tweede solo release Indian Ocean uit. Ruim anderhalf jaar later, is dit niet onopgemerkt aan ons land voorbijgegaan. Uitgerekend op de start dag van honderdste vierdaagse van Nijmegen, stond Frazey Ford en haar complete band in de St. Stevenskerk in Nijmegen. Terwijl de meeste vierdaagse wandellaars hun wonden likten van de eerste tropische dag van het jaar in Nederland, vond Ford het vooral “Gezellig”. Het is een schril contrast hoor! Buiten een enorme mensenmassa op de been, tijdens het grootste gratis toegankelijk meerdaagse festival van Europa, tegen de serene stilte en aandacht voor de muziek in de St. Stevenskerk.Frazey Ford

Presentatrice en singer-songwriter Marike Jager benadrukt deze unieke beleving nog maar eens even, voordat ze Frazey Ford naar voren roept voor een kort introductie gesprek. Als Ford daarna achter het erg fraai doorzichtige decor verdwijnt en vervolgens na een paar seconde weer opnieuw verschijnt komt dat knullig over.

Spelen in een kerk of kapel is voor iedere muzikant een bijzondere ervaring en uitdaging. Heb er zelf niet zoveel verstand van maar hoor vaak dat dit veel discipline vergt om net even iets minder doen dan gebruikelijk is.

Frazey Ford Toen Ford aftrapte, met het liedje Running, stond het muzikaal gezien in ieder geval meteen als een huis. Ford en haar band The Quiet Revolution bestond uit Darren Parris (bas), Craig McCaul (gitaar) en Leon Power op drums. We zien ook Caroline Ballhorn (backing vocals) en de Nederlandse blazerssectie bestaande uit Hubert-Jan Hubeek (Sax) en Teus Nobel op trompet. Je voelde aan de manier van doen dat de band zijn naam eer aandeed. Tijdens de uitvoering van het liedje Done kreeg ik de indruk dat de band er een schepje bovenop deed. Ze kregen een paar vreselijk irriterende giechelende meiden, voor en achter mij, gelukkig stil. Hoewel September Feilds een valse start kende, was het even later niet anders. Had zoiets van “ga buiten feestvieren alsjeblieft”. Maar goed, de focus lag op wat zich afspeelde op het podium. Zag trompettist Teus Nobel gedoseerd geknepen alle gevoelige noten te raken. Ook als Ford haar gitaar even laat voor wat het is, hoorde je dat de band zich schikte. Ford’s akoestische werd op die momenten dan ook niet gemist. Drummen doet soms pijn, niet te hard verkrampen spieren. Dit laatste las ik af uit het getrokken gezicht van drummer Leon Power. Heerlijk om dit zo van dichtbij mee te maken. Toen Ford het zes jaar geleden geschreven liedje, Gospel Song, uit de kast trok bezorgde ze, zoals ik waarnam, niet alleen mij kippenvel. Haar stem vulde de enorme leegte en de band schoof nagenoeg geruisloos aan. Het hele plaatje klopte toen Ford direct daarna een staande ovatie te verwerken kreeg en meteen daarvan even volschoot van emotie. Ze schrok van zichzelf! De kerk geloofde in een mooie toegift en die kregen ze ook. Ford coverde Jimmy Cliffs Harder They Come en sloot gepast af met de titeltrack van haar meest recente album Indian Ocean.

IMG_0430

Frazey Ford is en blijft een prachtige opgeruimde vrouw, die op het moment erg goed in haar vel steekt. Je voelt in alles dat ze erg goed in de gaten heeft dat ze met haar muziek mensen blij maakt. Het oogde allemaal misschien niet zo spectaculair, maar ga er maar aanstaan. In vergelijking met haar vorige live optredens is ze, in haar doen en laten, in de afgelopen twee jaar in Nederland, alleen nog maar professioneler geworden. Het einde daarvan lijkt nog lang niet in zicht. Bij het verlaten van de St Stevenskerk kregen ik nog een vierdaagse gladiool aangereikt. Erg hoffelijk, eenmaal buiten, onderweg om de bus van half elf te halen heb je het een en ander uit te leggen. Tja, en hoe doe je dat na zo’n indrukwekkende show. Ander onderwerp! Volgende keer misschien.

Foto’s gemaakt door JJ (excuses voor de kwaliteit daarvan)

Jan Janssen Auteur