Basement Saints, Get Ready

Basement Saints, Get ReadyHeerlijke pokkenherrie. Dat is waar het Zwitserse drietal Basement Saints de luisteraar op trakteert op hun debuutalbum Get Ready. Energieke gitaarrock met stevige bluesrock invloeden en het volume bij voorkeur op tien. Wat overigens niet wil zeggen dat deze jongens zonder meer kiezen voor een soort van dik hout zaagt men planken muziek, maar dat het een onsje meer mag zijn, is meteen vanaf de daverende openingstrack (en titelnummer) Get Ready wel duidelijk. Zanger Anton Delen heeft goed geluisterd naar bands als de Blasters en de Georgia Satellites en gromt en grauwt in de allerbeste Black Crows/ Chris Robinson-traditie terwijl in een energiebom als Revolution (‘Why do we always tend to violence as soon as we want change’) ook de schaduw van Black Sabbath (Paranoid!) niet veraf is. In het daar meteen op volgende Jeans gaat het volume zo mogelijk nog een streepje hoger en kijken de overleden leden van de Ramones met een goedkeurende knik richting Zwitserland.

Zo denderen de Basement Saints door tot ze via Wild Fire (met een heerlijke stuwende bas en drums als een drilboor) aankomen bij Third Eye, het enige rustpunt op dit album. Al moet die term meteen gerelativeerd worden want dit trio lijkt ook als het er ogenschijnlijk wat rustiger aan toegaat op elk moment te kunnen ontploffen, wat evengoed geldt voor het felle, nog maar net ingehouden Valhalla. Die kwaliteit maakt van Get Ready nu net zo’n geslaagd debuut. Nou ja, voor liefhebbers van muziek die het niet per se moet hebben van weldoordachte nuances en inventieve subtiliteiten. Dus als het al eens mag knallen: niet twijfelen. Dit is 35 minuten lang heerlijk uit de bol gaan! (Black Pike Favorites)