Yana Bibb, Afternoon In Paris

Yana Bibb, Afternoon In ParisAppels hebben er een traditie van gemaakt om niet ver van de boom te vallen. Bij Yana Bibb is dat niet anders. Dochter van wereldberoemde vader Eric, kleindochter van opa Leon die naam maakte als zanger van folksongs en spirituals en achternichtje van John Lewis, pianist bij de roemruchte Modern Jazz Quartet. Het is in die laatste richting dat Yana zich vanaf haar jeugd ontwikkelt zonder daarbij de blues volledig los te laten terwijl de deur naar goed verzorgde popmuziek ook nog eens op een ruime kier blijft openstaan. De combinatie van die verschillende invalshoeken leidde in 2014 tot het smaakvolle Not a Minute Too Late, een album dat ze opnam onder het toeziend oog en luisterend oor van producer/muzikant Glen Scott (Mary J. Blige, Ron Sexsmithe en… Eric Bibb).

Twee jaar later kiest Yana op haar tweede album Afternoon in Paris voor de producerskwaliteiten van Staffan Astner, die al evenmin onbekend is in de entourage van haar vader. Astner opteert voor een glasheldere sound waarin de stem van Yana, die wat haar zangkwaliteiten echt niet hoeft te teren op de bekendheid van haar vader, lekker vooraan zit. Het album opent met het luie bluesy Buck, met Astner die ogenschijnlijk heel losjes een aantal heerlijke licks uit zijn elektrische gitaar haalt. Vervolgens excelleert bassist Peter Forss op de staande bas in Bessie’s Advice, een nummer van papa Eric, met goed koperwerk op de koop toe. Dan tovert Yana vier nummers uit haar fraaie hoed die aanleunen tegen bossa nova (You and I), swing (New Home) en nachtclubjazz (Black Coffee, een standard waaraan Bibb zich toch ietwat vertilt). Jammer genoeg slaat ze daarna vier songs lang, waaronder tweemaal in het Zweeds, een voorzichtige poprichting in om uiteindelijk met Before You Go de jazzdraad Norah Jones-gewijs weer op te pikken.

Zeven keer prijs, vier maal ernaast. Dat had een goede EP opgeleverd in plaats van een album dat net niet genoeg overtuigt. (Dixiefrog Records)