Sturgill Simpson in top vorm

DSC_9533

Vanuit Scandinavië via België stond de Amerikaanse singer-songwriter Sturgill Simpson, met zijn complete band, afgelopen zaterdag op Poppodium Doornroosje in Nijmegen. Zijn onlangs verschenen CD A Sailor’s Guide To Earth werd in deze kroeg uitermate goed ontvangen. Simpson is een singer-songwriter die zich muzikaal en tekstueel buiten de gebaande paden durft te bewegen. Terwijl wij dat vonden bleef Simpson daar zelf heel nuchter onder, “Some people will say I’m trying to run from country music, but I’m never going to make anything other than a country record.” Geweldige uitspraak, maar waarom zoiets denken en uitleggen terwijl je van jezelf weet dat je innovatief met het genre bezig bent geweest. We verschillen dus van mening.

DSC_0508

We waren weer lekker vroeg aanwezig. Een thuis wedstrijd, veel trouwe kroegbezoekers uit alle windstreken van het land waren aanwezig. Veendam, Drachten, Zwolle, Amsterdam, Eindhoven en natuurlijk uit de regio Nijmegen waren dik vertegenwoordigd. Een kort rondje langs de velden leverde op dat iedereen er erg veel zin in had.

DSC_0736

Om een uur of negen is het showtime, in de goed gevulde grote zaal van Doornroosje. Niet uitverkocht want de toegang tot het balkon was afgesloten. Sturgill Simpson en zijn band sluipen nagenoeg geruisloos het podium op. Als Simpson zijn strot opentrekt en de band hun eerste noten over de menigte uitstrooit, voelde ik meteen aan dat dit een bijzondere avond zou worden.

DSC_0745

Simpson deed kort even een flashback en knalde een paar nummers van zijn debuutalbum High Top Mountain van het podium. Water in a Well meende ik te herkennen. In Nederland voeren we hele discussies over het gedrag van het huidige concertpubliek. Ja, ja ook daar proberen we het beste jongetje uit de klas te zijn. Na een serie aaneengesloten nummers richt Simpson zich tot het zwaar onder de indruk geraakte publiek “Do you like what we do? You are so quiet man we really not used to this.” Keek even om heen, was niet de enige die met een verbazende blik om mij heen keek. “We are impressed” klonk het net op tijd uit het publiek.

DSC_0718

Gitarist Laur Joamets laat zijn elektrische gitaren, in staande positie klingen, als een lap- en pedal steel. Op gezette momenten, niet opdringerig maar zeer efficiënt waarde toevoegend doet hij dit even later in songs als It Ain’t All Flowers en Just Let Go. Kippenvel bezorgde de band mij met de ballad The Promise. “Ik heb ze op mijn rug staan”, zegt een man die naast mij stond. Liedjes van Simpson’s tweede album Metamodern Sounds In Country Music krijgen extra kleur met de inbreng van blazerssectie bestaande uit Brad Walker op Sax, Jon Ramm (Trombone) en Scott Frock op Trompet. Keek op de klok, shit alweer een uur verstreken. Muzikaal gezien gebeurde er werkelijk van alles op dat podium.

DSC_0615

“Now we going to play some songs of my new album”, ik dacht meteen. okay now we fasten your seatbelts. Als Simpson de openingszin van het eerste liedje “Hello, my son. Welcome to earth” uitspreekt, greep mij dit direct naar de trot. Met Sturgill Simpson komt iemand binnen. Zie trouwens dat ik niet de enige ben die zijn traanvocht niet kan bedwingen. Even later steelt blazerssectie weer even de show in het bewegelijke Keep It Between the Lines. Weer even later zie ik dat het liedje All Around You iemand emotioneel raakt. De man legt dit uit “Ik ben een Eddie Hinton fan en bezocht onlangs nog The Alabama Hall of Fame in Muscle Shoals. Ik heb er gewoon moeilijk mee.” Een understatement! De sobere podium presentatie tot dusver, kwam in beweging toen songs als In Bloom en Brace For Impact de zaal verpletterden. Weer een hoofdrol voor gitarist Laur Joamets. Bobby Emmett op Hammond, Chuck Bartels op bas en drummer Miles Miller staan helemaal aan als Simpson afsluit met Call To Arms.

DSC_9474

Na ruim twee uur stapte Sturgill Simpson en zijn band, zonder toegift, van het podium. Niemand, maar dan ook helemaal niemand die zich daarover druk maakt. Simpson liet een zwaar onder de indruk geraakte zaal achter. “Zulke concerten zie je niet veel meer de laatste tijd” en “man wat voel ik mij gelukkig dat ik dit heb mogen meemaken”, is maar een greep uit wat ik zoal opving. Hoe objectief ben ik, vroeg ik mij af toen ik dit verslag nalas. Moet ik kritische zijn en de kleine oneffenheden nog benoemen om geloofwaardig over te komen? Nee, ik blijf erbij, de schoonheid van echte muziek, die altijd huist in wat net niet perfect klinkt, voel je pas echt tijdens dit soort fenomenale concerten. Sugar Mountain presenteert op Vrijdag 23 september a.s. opnieuw Sturgill Simpson en zijn band in Paradiso Amsterdam. “Go and see it yourself

De prachtige foto’s zijn gemaakt door PrickenPics

Jan Janssen Auteur