Welcome to the Blues Village Grolloo DAG 2

Holland International Blues Festival-01
Het is prachtig zonnig weer op de tweede dag van het Holland International Blues Festival. De organisatie zal vandaag wel een top omzet draaien getuige de vele biertjes die in mijn omgeving worden genuttigd. Rond 4 uur in de middag begint het festival met een optreden van Robert Randolph And The Family Band. Ik had van te voren veel gospel verwacht van deze familieband, maar in de praktijk blijkt het een mix te zijn van rock, blues, gospel en funk. De band bruist van de energie en wel zodanig dat de volumeknop in de maximumstand wordt gezet. Dat is jammer want ik houd het niet vol in zo’n orkaan van muziekgeweld. Buiten de festivaltent hoor ik gepassioneerde versies van Elmore James’ The Sky Is Crying en Sly and The Family Stone’s Thank You.

robert randolph

Het optreden van JJ Grey & Mofro is veel beter te verteren. Het is een mix van Southern Soul/Rock en pittige funk. Liefst 7 man staan op het podium en het geluid klinkt als een pittige gekruide gumbo. JJ Grey beschikt over een machtige stem en in een nummer als The Sun Is Shining Down druipt de emotie er van af. Met deze muziek waan ik mij in een broeierige Staat in het zuiden van Amerika. Deze eerste kennismaking met een live optreden van deze band bevalt mij uitstekend.

jj grey

Het optreden van de gelegenheidsband Supersonic Blues Machine vind ik teleurstellend. Ik had verwacht dat de drie heren Walter Trout, Robben Ford en Bill Gibbons menig gitaar duel zouden uitvechten. In de praktijk blijkt de begeleidingsband eerst een half uur nodig te hebben om opgang te komen. Daarna komen de drie grootheden afzonderlijk hun dingetje doen (met twee nummers). Het geluid is snoeihard en dat werkt ook niet mee om echt te genieten. Wel fraai is het om Walter Trout fanatiek bezig op gitaar te zien met Say Goodbye To The Blues. Als ZZ Topper Bill Gibbons het podium opkomt zie je de meute die nog niet in de tent staat als een speer de tent in rennen. Gibbons trakteert de hard rock liefhebbers op gruizige versies van Running Whiskey en La Grange. Tsjonge, de tent gaat bijna de lucht in met deze geluidsexplosie.

walter trout

Wat een verademing is het dan om Tedeschi Trucks Band op het podium bezig te zien. Deze band heeft in feite alles al zou het helemaal perfect zijn als de organist wat vaker uit zijn dak zou gaan. Het podium is bevolkt met 12 mensen. 3 achtergrondzangers, 2 drummers en 3 blazers en dat allemaal onder de bezielende leiding van het echtpaar Susan Tedeschi en Derek Trucks. Lang uitgesponnen nummers vol raffinement en verrassende wendingen komen voorbij. Susan zingt met zoveel passie ( wat een heerlijke stem) en het slidewerk van Derek Trucks gaat dwars door je heen. De muziek bevat bijna alles van southern rock, soul, gospel, jazz tot blues. Ja, zelfs Oosterse muziek zoals te horen is in het sterk opgebouwde Midnight In Harlem. Ook fraai klinkt de popklassieker The Letter (bekend van The Box Tops en Joe Cocker). Kortom dit concert was het absolute hoogtepunt van het festival.

tedeschi trucks

Bonnie Raitt was de finale van het festival. Zij had er zin in en combineerde oud werk met nieuw materiaal van haar laatste album Dig In Deep. Zij opende met I Need You Tonight. Een ander nummer van haar laatste cd was het flink rockende Shakin’ Shakin’ Shakes. “Holland is been such a great loyal following for the Blues. Let’s just keep it going! Die mededeling van Bonnie konden wij – kaaskoppen – even in ons zak steken. Raitt deed zoals gebruikelijk ook nog even een akoestisch setje met onder meer het fraaie Love Me Like A Man. Keyboardspeler Mike Finnigan steelde even de show met een weergaloos gezongen bluesnummer. Bonnie eindigde de reguliere set met een gruizige uitvoering van Elmore James’ Coming Home. Bij de toegift werden Susan Tedeschi en Derek Trucks gevraagd om mee te spelen. Na John Prine’s Angel Of Montgomery en de Hooper/Jennings bluessong Never Make A Move To Soon (bekend in de uitvoering van BB King) was de koek op en verliet het publiek dol gelukkig de zaal.

bonnie raitt

Ja, hoe kijk ik terug op deze eerste editie van het Holland International Blues Festival? Laat ik voorop stellen dat ik de inspanningen van de organisatie zeer waardeer. Hun doelstelling is ambitieus. Een groot internationaal blue festival organiseren is niet niks. De grote opkomst en drankomzet werkt zeker mee om door te gaan. De tweede editie is gepland op 9 en 10 juni 2017. Lovenswaardig is ook dat de organisatie het hele gebeuren in Drentse handen houdt. Zo profiteert de omgeving mee.

Persoonlijk vond ik het festivalterrein te klein voor 10.000 man. Er was te weinig ruimte om je even terug te trekken. Laat staan ergens te zitten. Ik zou dan ook willen voorstellen om de aangrenzende weide waar nu door auto’s geparkeerd werd te gebruiken voor een tweede plek waar een kleinere tent staat. Daar zouden dan acts kunnen worden geprogrammeerd die pure blues spelen. Want dat heb ik toch wel een beetje gemist. Te denken valt in eerste instantie aan de vele goede bluesbands die uit Nederland en België komen, aangevuld met nieuwe acts uit de UK en The States.

Voor de rest niets dan lof voor de catering, de vrijwilligers en de geweldige (landelijke) sfeer op het festival!

Paul Jonker Auteur