Woodstock en Blues in Zyfflich geschmackvolle Spaß

Blues in Zyfflich 2016Het genre waar het twaalf vierkwartsmaat schema (twelve bar blues) gevolgd wordt en waarvan de laatste de zogenaamde turnaround vormt, is populairder dan ooit. Het Real Roots Cafe moest keuzes maken. Het mega Holland International Blues Festival in Grolloo, het Blues Open, in Geldrop en Blues in Zyfflich stonden allemaal op de kalender. Paul Jonker trok naar het toekomstige Woodstock van Europa, Grolloo. Ton Kok, fotograaf Gerrie Gerritzen en ondergetekende melde zich aan de poort van Blues in Zyfflich.

Over Woodstock gesproken! Aan de vooravond van Blues in Zyfflich staat de laatste jaren altijd het Woodstock in Zyfflich festival gepland. Normaliter heeft deze kroeg niet zoveel met tribute bandjes, toch waren we nieuwsgierig naar de optredens van The Revolvers en The Purple Strangers.

Het sideproject van singer-songwriter Eric van Dijsseldonk, The Revolvers, presteerde het om al vroeg in de avond (een uur of acht), binnen twintig minuten, nagenoeg iedereen op de dansvloer te krijgen. Kortom, de geest was meteen uit de fles. Lekker swingend bandje trouwens, dat rechttoe recht aan jaren zestig liedje covert van o.a. The Beatles, Small Faces, Spencer Davis Group, Stones en ga zo nog maar even door. Met zoveel repertoire op je bordje is het geoorloofd je tekst te vergeten. Niemand boeit dat want de muzikale passie spat van het podium en het publiek kan geen kan meer op. Dit heerlijke optreden hebben we genoteerd.

Top amusement maakt dorstig. Het Warsteiner biertje wordt in het Duitse grensplaatsje zorgvuldig getapt. We aanschuiven aan bij het optreden van The Purple Strangers. Opvallende rollen voor gitarist Wilko van Beek, zanger Ronny Gershwin en toetsenist Peter-Jan Kleevens. Van Beek leent zijn gitaar uit aan een toeschouwer, Gershwin door zijn enorm stembereik en Kleevens die zich laat uitzien als een donkere versie van Hans Klok. Erg grappig! Het drietal profileren zich terwijl de rhythm sectie, bestaande uit (Hans in ’t Zand achter de drumkit) en bassist Wim Vandenoord, ervoor zorgt dat het drietal niet uit de bocht vliegt. In alles Deep Purple dus! De band plukt behoorlijk veel uit het diepe Deep Purple verleden. Klassiekers als Speed King, Black Night, Fireball worden in sneltreinvaart uit de hoge hoed getoverd. Ja, en natuurlijk staat het volume knopje hoog. Zie veteranen naar buiten lopen om te herstellen van de overdosis geluidsgolven. De eerste drie kwartier voelden als een rollercoaster rit. Net als de zaal een beetje leeg dreigt te lopen stroomt deze weer tot in de nok vol. Smoke On The Water, Child in time en Highway Star ontvouwen! Muzikaal niet teleurgesteld in deze tribute voorstelling. Met wat minder overdreven profilering zouden wij zowaar fan kunnen geraken van dit soort tribute optredens.

The day after melden we ons aan de poort van Blues in Zyfflich. Deutsch Gründlichkeit! Stipt om zeven uur opent het festivalterrein haar deuren. We worden, zoals dit bij onze oosterburen gewoonlijk is, hartelijk en zeer gastvrij ontvangen. Twee hoofdpodiums in Die Zelt en in Die Dorfscheune. Maar liefst zes acts maken hun opwachting The Detonics, Loes Swinkels & Band, Super Chikan & The Dynaflow, Ralph de Jongh Meena Cryle & The Chris Fillmore Band en Cologne Blues Club.

Misschien een beetje onderbelicht en wat weggestopt stonden ook een aantal singer-songwriters hun ding te doen. Een Duitse jongeman, die Nederlandstalige liedjes schrijft en zichzelf Überhaupt noemt, valt op. Zijn songs hebben zeggingskracht en versleutelen zich niet. Het singer-songwriter gebeuren sneeuwde een beetje onder. De ambiance was okay maar het lichtplan had beter gekund. Verder drong het geluid uit de naburige podia behoorlijk door tot in de tent. Initiatief goed, maar de uitvoering zou goed geëvalueerd moeten worden.

The Detonics mochten het spits afbijten. Deze groep bestaat uit zanger/harmonicaspeler Kars van Nus, gitarist Jeremy Aussems, pianist/Hammond-speler Raimond de Nijs, bassist René Leijtens en drummer Mathijs Roks. Op hun facebookpagina staat als genre West Coast Blues ingevuld, maar hier doen de heren zichzelf mee te kort, want ook met de muziek uit Chicago en New Orleans zijn ze vertrouwd. De eerste keer dat ik ze aan het werk zag was twee weken geleden in Vlierden, waar ze een set van twintig minuten speelden in de tweede voorronde van de Dutch Challenge. Daar werden ze door de vakjury gekozen als winnaar en staan daarmee in de finale.

In Zyfflich hadden ze gelukkig wat meer speeltijd ter beschikking. Verdeeld over twee sets speelden ze twee uur en wat het publiek betreft, had dat nog wel langer mogen zijn. Het nodige eigen werk en fris gespeelde covers van onder anderen Johnny Guitar Watson, Freddie King, Gary ‘U.S.’ Bonds en Magic Sam. Van deze band gaan we nog veel meer horen. Ook een welgemeend compliment van Meena Cryle konden de mannen in hun zak steken.

The Detonics

De Limburgse maar in de Ooijpolder woonachtige singer-songwriter Loes Swinkels was van een heel andere orde. Een beetje een buitenbeentje op dit festival. Maar ze begon heel indrukwekkend met het A capella gezongen “Behind The Shades”, waarna haar vierkoppige band zich bij haar voegde. Er volgde een prima set met wat steviger werk als “Love Is All Around” en meer ingetogen, soms zeer breekbare liedjes. Ook de blues werd niet vergeten. Terwijl een van haar heldinnen, Bonnie Raitt, in Grolloo de boel op stelten zette, bracht Loes hier een lekkere versie van diens “Love Me Like A Man”. Voorlopig was dit even haar laatste optreden dichtbij huis. Eerdaags gaat ze op stap voor een trip door Canada en de Verenigde Staten. Zeer indrukwekkend, deze kleine jongedame.

Loes Swinkels

Super Chikan (James Johnson) hadden we het afgelopen jaar al wat vaker aan het werk gezien. Hij werd wederom begeleid door The Dynaflow (Jan Markus op bas en Eduard Nijenhuis), aangevuld met gitarist ‘Fat Harry’ van Dorth. Na de eerdere toertjes zijn ze uitgegroeid tot een zeer hecht gezelschap, dat met originals als “Freddy’s Thang” en het soulachtige “Ain’t Nobody”, aangevuld met covers als “Crosscut Saw” en “Baby, What You Want Me To Do” de tent snel in beweging kreeg. Veel spelplezier op het podium en een dansende menigte ervoor. De muzikant en entertainer zag er na afloop uit alsof hij met kleren en al onder de douche was geweest.

Super Chikan

Ralph de Jong was de volgende, die zijn kunsten mocht vertonen. Hij had weer een flinke voorraad gitaren meegebracht om zijn diverse nummers een eigen sfeertje mee te geven. De geest van Robert Johnson en Elmore James zweefde ergens boven het podium en gecombineerd met Ralph’s eigen authentieke, inbreng werd het weer een intense gebeurtenis. Ook aan de andere kant van de oostgrens bleek Ralph een flinke schare fans te hebben. Een enkele keer werd hij gestoord door de band, die achter het gordijn bezig was hun instrumentarium op te stellen, maar dit mocht de pret niet drukken. Ralph gaf weer alles, maar dat was eigenlijk geen verrassing.

Ralph de Jong

Afsluiter in de schuur waren de Cologne Blues Club featuring Timo Gross, terwijl in de tent die eer te beurt viel aan Meena Cryle & the Chris Fillmore Band. Meest typerende moment was, toen ik even buiten stond en in mijn rechteroor Timo Gross stond te spelen en in mijn linkeroor de Chris Fillmore Band doorklonk. Beiden speelden een slow blues, ook nog eens in dezelfde toonsoort. Aan beide kanten een wat hoog SRV gehalte en muzikaal ontliep het elkaar nauwelijks. Alleen toen er weer vocalen bijkwamen, liep ik mij automatisch richting tent. Weliswaar geen overwinning door een knock-out, maar wel een ruime zege op punten voor Meena Cryle en haar gezelschap.

De Cologne Blues Club and Timo Gross speelden een prima set, maar het klonk af en toe wat bombastisch, terwijl de blues/rock de boventoon voerde. Op zich niets mis mee, maar ik ben van Timo Gross wel wat meer variatie gewend. Een degelijk optreden, alleen jammer dat de band gelijk geprogrammeerd stond met Meena.

De Cologne Blues Club and Timo Gross

Meena Cryle & the Chris Fillmore Band gingen overtuigend van start met “You Can Have My Husband (But Please Don’t Mess With My Man)”, de aloude Irma Thomas klassieker, maar ook voor een flinke dosis soul als in Sam Cooke’s “A Change Is Gonna Come” of een portie blues/rock in “Enough Is Enough” draait het gezelschap de hand niet om. Wederom een zeer indrukwekkende performance van de groep. Gelukkig is deze band de komende maanden regelmatig in Nederland te zien, dus kansen genoeg om jezelf van hun klasse te overtuigen.

Meena Cryle & the Chris Fillmore Band

In Zyfflich hebben ze een zeer gemütlich festival op poten weten te zetten, dat eigenlijk al lang zijn bestaansrecht heeft bewezen. De catering is er ook dik in orde met (zeker voor Hollandse begrippen) zeer vriendelijke prijzen en ik kan iedereen aanraden om hier bij gelegenheid eens op bezoek te gaan.

Tekst: Ton Kok en Jan Janssen
Foto’s: Gerrie Gerritzen (Zyfflich Blues) en Marcel Vink (Woodstock)


 

Jan Janssen Auteur