Layla Zoe, Breaking Free

Layla Zoe, Breaking FreeDat de Canadese rhythm and blues zangeres Layla Zoe er haar frêle hand niet voor omdraait om flink te keer te gaan, liet ze al blijken op haar eerdere albums. Dat ze daarbij ook haar begeleiders, en met name de gitarist(en), de ruimte geeft een niet altijd even subtiele muur van geluid op te trekken, is zowel bekend van haar studio- en live-exploten. Tot voor kort werd een van die gitaren bespeeld door Henrik Freischlader, een Duitser die de mosterd in grote hoeveelheden ging halen bij Gary Moore, Albert Collins en Albert King. Daar komt op Breaking Free, het negende studioalbum van Zoe, een misschien wel definitief einde aan. Het stokje – nou ja, in veel gevallen is het veiliger om te spreken van een boomstam – wordt overgenomen door Jan Laacks, ook al een Duitser, die eerder al acte de présence gaf op Live at Spirit of 66. Laacks is meteen ook verantwoordelijk voor de productie waardoor hij een wel zeer zware stempel op dit plaatje drukt. Want waar Layla Zoe houdt van stevig, gaat het hart van Laacks uit naar de fijnzinnigheid van de betonmolen. Omdat blijkbaar niemand zich geroepen voelde om de brave borst op tijd en stond af te remmen, moet de Canadese tornado net iets te vaak tegen de Duitse cycloon opboksen dan goed voor haar – en het album – is.

Daardoor is Breaking Free uiteindelijk niet de plaat geworden die het gemakkelijk had kunnen zijn. Oké, als Anouk dit hoort zal ze zich in haar buik bijten van jaloezie omdat ze nooit zo’n plaat zal maken, maar de dominantie van Laacks’ elektrische gitaar en de kamerbrede drums (veel platen van Led Zeppelin gedraaid maar niet goed naar Bonham geluisterd?) houden de aandacht weg van waar het allemaal om moet draaien: de stem van Layla Zoe. Want dat ze kan zingen, staat buiten discussie. Dat hoor je in het prachtig ingetogen Why Do We Hurt The Ones We Love (mét knipoog naar Jimi Hendrix’ Angel), de lekker lang uitgesponnen ballad Highway Of Tears, waarin de gitaar wel héél erg neigt naar Gary Moore’s Still Got The Blues, en het bluesy A Good Man. Ook niet te versmaden is Wild One, een nummer met een behoorlijk hitsige tekst én een heerlijk stukje slide van Sonny Landreth. Jammer dat iemand vervolgens op het idee is gekomen om Wild Horses van de Stones te coveren want dat is nou net een nummer dat absoluut niet past bij de stem van Zoe. Deze versie had echt in de studio moeten blijven. Plus en min bij elkaar opgeteld maakt dat dit album een schoolrapport zou krijgen waarop staat dat Layla naar de volgende klas mag, maar dat ze daar beter haar best zal moeten doen. Een eerste stap in de goede richting is iemand vinden die de profileringsdrang van Jan Laacks tempert. (Ruf Records)