Emily Jane White, They Moved In Shadow All Together

Emily Jane White, They Moved In Shadow All TogetherAcht jaar geleden verwonderde de Amerikaanse Emily Jane White mij met het heerlijk melancholieke Dark Undercoat, een plaat die de mosterd grotendeels haalde bij weemoedige zielen als Tim Hardin, Sandy Denny en – ik wik mijn woorden, maar daar heb je hem weer – Nick Drake. Het verschil met haar muzikale helden zat in het feit dat White er, allicht vanuit haar punkperiode, niet voor terugdeinsde om de elektrische gitaar af en toe een flinke opdonder te verkopen. Een jaar later werd het nog mooier met Victorian America. Whites cerebrale mix van ‘gothic folk’ met blueselementen greep naar de keel, was op de meest intense momenten meer dan overrompelend en klonk ondanks de loodzware thematiek fris en nieuw. Met het daaropvolgende Ode to Sentience werd die lijn doorgetrokken, zij het iets minder dwingend dan op de voorgangers. Waarna Blood/Lines een ietwat andere teneur liet horen: de nadruk verschoof naar ijle zangmelodieën en breed opgezette arrangementen die minder aan Dead Can Dance en meer aan Enya deden denken.

Op het nieuwe album They Moved in Shadow All Together zet Emily Jane White opnieuw enkele stappen in die laatste richting. De elektrische gitaren zijn nog wel aanwezig, maar ze worden volledig naar de achtergrond gedrongen door piano, orgel en cello. Verder is de zweverigheid in de vocalen gevoelig toegenomen. Door die aanpak zijn de elf nummers op dit album gelijkluidender dan in het verleden het geval was zodat er – zelf voor de meest welwillende luisteraar – al snel eentonigheid optreedt. Dat White in haar liederen (soundscapes?) een verhaal wil vertellen over de ‘symptomatology of trauma, the shattered pieces of the psyche left to cope after tragedy’ geeft aan dat dit nieuwe album een boodschap heeft. Die boodschap, doorgaans gedoopt in een saus van weemoed en zwaarmoedigheid en helaas wars van enige humor of relativering, loopt de broodnodige verscheidenheid hinderlijk voor de voeten. Wat van dit album een teleurstelling maakt. Gauw op zoek naar een strenge producer die keihard “nee, Emily Jane, dat moet anders” durft te zeggen. Dan komt het op het volgende album wel weer goed. (Talitres)