Moulin Blues 2016 – Dag 2: veel muzikaal vuurwerk

Net voor het middaguur komen we het terrein oplopen. De zon schijnt weer, de schoonmaakploeg is druk bezig geweest om alle rommel te verwijderen, de horecamensen staat weer paraat en de eerste band slaat de eerste noten aan.

MIKE'S ELECTRICK MUDMike Electric’s Mud, een Limburgse gezelschap rond zanger/harmonicaspeler Maikel van Bogget weet de stemming er snel in te krijgen met een strakke set met een hoog Lester Butler gehalte. Butler overleed in mei 1998, enkele dagen na een legendarisch concert op Moulin Blues. Aan de reacties van het publiek te horen leeft hij nog steeds voort.

3 TRAVELIN BROTHERSDe Travellin’ Brothers uit Spanje wonnen vorig jaar de European Blues Award en waren al een paar keer in Nederlands te zien. De band opende akoestisch met een prachtige versie van het aloude “Pallet On The Floor”, waarmee ze meteen mijn aandacht hadden. Een heerlijke set met afwisselend akoestisch en elektrisch gebrachte nummers met een groot scala aan instrumenten. Afwisseling troef hier, van ragtime tot Chicago Blues tot gospel. “Van deze muziek word ik echt blij”, zei de dame naast me. En daar gaat het toch om. Een heerlijke band.

5 a JOAKIM TINDERHOLTDe volgende drie bands op het hoofdpodium waren alle drie van prima kwaliteiten zetten degelijke sets neer, zonder echt boven zichzelf uit te stijgen. Uit Noorwegen kwamen Joakim Tinderholt & his Band, die een fraai stukje rhythm & blues en rock ‘n’ roll wisten neer te zetten. Toch had een deel van het publiek de neiging om de hitte in de tent te ontvluchten, waardoor alleen in de buurt van het podium de vlam echt oversloeg.

DEVIN CUDDY BANDDe Devin Cuddy Band uit Canada zette een prima set neer, waarin veel stijlen verweven zaten. Bij het wat stevigere werk wist hij af en toe de stemming er wel in te krijgen, maar bij het wat tammere countrywerk verslapte ook hier de aandacht regelmatig.

9 THE RECORD COMPANYOok de Record Company uit is Angeles deed het niet slecht. Het trio zette een stevig stukje rock ‘n’ blues neer. Ze vervingen de Amerikaanse slidemaster Sonny Landreth, maar dit was toch wel wat hoog gegrepen. Het trio was in het Moulin Blues Café naar mijn mening beter op zijn plaats geweest.

DANIELLE NICOLEHet vuurwerk op het hoofdpodium kwam van weer op gang bij Danielle Nicole. In 2012 maakte ze veel indruk, samen met haar broers, in de band Trampled Under Foot. Nu was ze terug met haar eigen band en wist te bassiste/zangeres wederom te overtuigen. Na enkele nummers schakelde Danielle over op een akoestische gitaar, om ook helemaal in haar eentje het publiek in te pakken. Zeer gewaagd om in je eentje een nummer als “Jolene” te brengen, maar ze kreeg de hele tent mee. Ook hier een “Purple Rain”-buitje om daarna de set prima te besluiten met een stukje Led Zeppelin: “Whole Lotta Love”. Gitarist Brandon Miller mag hier zeker niet onvermeld blijven.

JASON RICCI & THE BAD KINDJason Ricci is weer helemaal terug en dat hebben we geweten. Na een moeilijk periode heeft hij zijn zaakjes weer helemaal op orde. Bescheidenheid bleek niet zijn sterkste punt te zijn, maar als je vervolgens laat horen op wat voor ongekende hoogte je harmonicaspel staat, is dat je vergeven. Zoals mijn bluesmaatje naast me zei: “Laat een goede harmonicaspeler uitzoeken hoeveel noten er uit een harmonica komen, geef deze vervolgens aan Ricci en hij haalt er twee keer zoveel uit.” Jason Ricci & the Bad Kind zettten onbetwist de beste performance van het festival neer. The Bad Kind is een waanzinnig hechte band met twee topgitaristen. De uitvoering van nummers als “Double Trouble”, “Shake Your Hips”, maar vooral het emotionele “BrokenToy” waren absolute hoogtepunten. Jammer dat vooral tijdens dit optreden de PA af en toe weg viel.

15 d GOV'T MULEAfsluiter van het festival was Gov’t Mule, de band rond zanger/gitarist songwriter Warren Haynes. De heren speelden een voor hun doen vrij korte, toegankelijke set, waarbij het eigen werk dit keer in de minderheid was. Men had zich aan het publiek aangepast en speelde een flink aantal blues klassiekers. De band was weer als vanouds op dreef, hoewel Haynes zijn stem inmiddels wel wat spoortjes van slijtage begint te vertonen. Maar gezien het intensieve toerschema van de man is dat eigenlijk niet zo verwonderlijk. Met een weergaloze uitvoering van “Soulshine” bracht hij de stand covers/eigen werk uiteindelijk op 50/50 en breidde band een waardig slot aan deze prachtige editie van Moulin Blues.

2 THE MIGHTY YA YAEn dan was daar ook nog het Moulin Blues Café, waar de zaak in gang werd gezet door Little Louis van Empel’s The Mighty Ya-Ya. Met lekkere vette grooves, heftig harmonicaspel, uitstekend zang en gitaar vestigden de mannen de aandacht op hun nieuwe cd ‘Magnum Sonus’, dat we zeker in de gaten gaan houden.

6 b BIRDS OF CHICAGOEn dan Birds of Chicago. Amerikaanse rootsmuziek met een Caribisch tintje. Normaal gesproken leuk voor twee of drie nummertjes, maar zangeres Allison Russell wist me al snel het nodige kippenvel te bezorgen. Ook zanger/gitarist J.T. Nero was, ondanks wat stemproblemen, prima op dreef en dit gezelschap was toch wel een heel aangename verrassing.

8 c DEAD BRONCOEen combinatie van rockabilly en punk omschrijft de muziek van Dead Bronco prima. Met tomeloze energie maakten ze er een heerlijk feest van. Alleen had het volume iets minder mogen zijn.

IAN SIEGAL & JIMBO MATHUSIan Siegal & Jimbo Mathus sloten het programma in het café af. De heren waren in opperbeste stemming en speelden twee sets, waarbij ze uiteindelijk flink over de maximaal toegewezen speeltijd heengingen. Ook hier kwamen allerlei stijlen voorbij met voor de derde keer “Purple Rain”. Vocaal gezien was dit zonder meer de meest gepassioneerde versie van dit nummer dit weekend. Natuurlijk kwam ook “Gallo Del Cielo” voorbij. Siegal en Mathus zijn een prima combinatie en ben je in staat ze komende tijd nog aan het werk te zien: grijp die kans.

Er was minder soul te horen dan de voorgaande jaren, het Americana/country gehalte lag wel hoger. Maar gezien de drukte in de beide tenten had het publiek daar geen problemen mee. Een beetje verwend in 2015 wellicht, maar dit jaar geen spontane jams of gastoptredens. Althans … niet in mijn gezichtsveld. Door de hitte liepen een enkele keer de gemoederen wat op, maart de alerte security mensen wisten alles snel weer te sussen.

Vermoeid, maar zeer voldaan verlieten de meeste bezoekers het festivalterrein om auto, taxi of tent op te zoeken. Op naar de 32e editie.

Foto’s Leo Gabriels

Ton Kok Auteur