Eriksson Delcroix – Heart Out Of Its Mind

Eriksson Delcroix - Heart Out Of Its MindToen het Belgische duo Eriksson Delcroix in 2014 debuteerde met het uiterst smaakvolle For Ever werd de plaat voor het gemak gecatalogeerd als altcountry, maar er was op muzikaal vlak duidelijk meer aan hand. Want waar dit echtpaar zelf aangaf te luisteren naar klassieke (country)duo’s als Johnny Cash en June Carter, Gram Parsons en Emmylou Harris of Lee Hazlewood en Nancy Sinatra, bleek de geest van de sixties psychedelica ook op dat album rond te waren. Twee jaar verder neemt die psychedelica, samen met een dosis zeer secuur afgewogen elektronica, een prominentere plaats in op opvolger Heart Out Of Its Mind, zonder de onbevangen, steeds warme en herfstachtige klankkleur dat dit duo nu al kenmerkt daarbij voor de voeten te lopen. Die mix van uiteenlopende stijlen valt feilloos samen in het prachtige Mistigris dat een soort van serene spanning oproept die ik ook terugvind in ouder werk van Pink Floyd (en dan vooral in minder breed opgezette nummers als Julia Dream en Cirrus Minor), zij het dat er nu flarden banjo en slidegitaar aan zijn toegevoegd.

Sfeer is een bijzonder abstract gegeven, maar als je dit album onder één allesomvattende noemer zou plaatsen, geeft het wel adequaat weer wat je als luisteraar mag verwachten. Op een enkele uitzondering na (56 7th Street en het twangende Lay Low) is de teneur beeldend, relaxed en tegelijk ook fascinerend. Opener The Heart Out Of Its Mind effent wat dat betreft de weg: de fluwelen stem van Nathalie Delcroix, die enkel in de muder ballad Silver Dagger aan haar verleden bij Laïs doet denken, wordt naadloos omkranst door de uitwaaierende elektrische gitaar van Bjorn Eriksson en uitgekiend toetsenwerk. Ook mooi is hoe de stemmen van Delcroix en Eriksson zich rond elkaar krullen in Arrow en het breekbare Now I’m Free (met de heerlijke zinsnede “I’m not bored / I’m juist tired of killing time”) , twee songs waarin het heel even lijkt alsof het broertje van Mark Lanegan, bijna onopgemerkt op de achtergrond, een paar noten meezingt terwijl in de verte de zon aarzelend opkomt. Dat bedoel ik als ik spreek over sfeer. Dit is muziek die beelden oproept, lange fragmenten van eindeloze Interstates en highways die een bijna leeg maar toch gastvrij landschap doorklieven. Beelden waar ik met gemak urenlang naar kan kijken. (V2 Records)