Nachtpost – Sporen

Nachtpost - SporenAchter de aparte groepsnaam ‘Nachtpost’ gaat een viertal puike Nederlandse musici schuil: Jan Broersen (gitaar), Michel de Laat (zang), Frans Westgeest (drums) en Ad Winnubst (gitaar). De band heette bij hun oprichting (Den Haag in het begin van de jaren 80 van de vorige eeuw) ‘Nanacht’, verdween in 2008 uit beeld en startte iets later – nu in Amsterdam – weer als ‘Nachtpost’. ‘’ Sporen’ is hun derde CD sinds 2010 na ‘IJs’ (2012) en ‘Licht’(2012). Ze beschrijven hun muziek als ‘Muziek met een randje, schurend, soepel, hard, verstild, poëtisch en wars van gebaande paden. En dat is een perfecte omschrijving. Hun Nederlandstalige poprock komt wisselend binnen, inderdaad soms subtiel en zacht, maar ook pittig stevig rockend. De vaak poëtische teksten zijn van grote klasse en getuigen van een scherpe kijk op het leven. Dat er daarbij inspiratie van anderen komt, zoals in het openingsnummer ‘De mantel’, waar het korte verhaal ‘De mantel’ van Nikolaj Gogol uit ‘Peterburgse vertellingen’ (1835-1842) als leidraad dient. Wat mij vooral bijbleef was een zin uit ‘Gistermorgen’: ‘De avond valt maar heeft geen tijd om op te staan’. Pakkender is niet mogelijk. Een andere favoriet is ‘Koud in de kamer’, een schrijnend epos over de eenzaamheid van de ouderdom: ‘Geluid, geluid op de gang. Niet doen, niet denken aan dat. Geluid, gevecht, gevloerd. Gedachten aan wat had. Geen schim van wat ooit was. Die ooit zo geliefd was. De bel, de bel die nooit gaat.’ Boeiend en knap!

Verrassend mooie Nederrock van ‘Nachtpost’, zeg maar de ‘Doe maar’ van de 21e eeuw! Met die ‘Sporen’ zit het wel goed.

Fred Schmale Auteur