Geen Eurosonic Noorderslag of Jason Isbell

Volgens mijn Facebook vrienden waren op muzikaal gebied maar twee dingen belangrijk het afgelopen weekend. Eurosonic Noorderslag bezoeken of naar Paradiso Amsterdam afreizen om Jason Isbell aan het werk te zien. Geen van twee lag binnen de mogelijkheden dus… waren wij bij de optredens van Suzanne Jarvie in Oss en Rod Picott in Nijmegen.

Suzanne Jarvie

Suzanne JarvieHet is een tijdje geleden dat Music Club Oss in het ‘t Oude Theater Americana concerten organiseerde. Onder de noemer Railroad Roots is een doorstart gemaakt. Voor muziekliefhebbers, die in een intieme sfeer naar singer-songwriters en bandjes in het folk, Americana en blues circuit zouden willen luisteren, zou Music Club Oss een welkome aanvulling moeten zijn. Op zaterdag 16 december werd ik daar heen gelokt door het facebook enthousiasme van Loes Swinkels, die betrokken was bij de aftrap van de concertreeksen, en onze eigen Fred. Jan de Canadese nieuwkomer Suzanne Jarvie staat daar op het programma. Moet je naar toe, sommeerde hij mij.

Volledig onbedoeld komen we via de achterdeur een onverwachte grote zaal binnen. Het ziet er allemaal gedateerd uit. Je kan zien dat het een oud toneel / film theater is geweest. Menig amateurtoneelvereniging zou daarop jaloers zijn. We worden hartelijk ontvangen door, wat ik aanneem, leden van Music Club Oss. Het is niet bepaald warm in de zaal, buiten hebben we toevallig ook nog te maken met de eerste wintervorst. Geen podium, Suzanne Jarvie en haar kompanen Chris Brown (toetsen en backing vocals) en Rocky Roberts (lapsteel en backing vocals) staan opgesteld voor een groot podium. Jarvie houdt haar bodywarmer zelfs aan als ze haar eerste set begint. De praktiserende advocate en moeder van vier kinderen, begint behoorlijk onwennig en nerveus aan haar optreden. Haar stem klinkt van kiet af loepzuiver. Het geluid van toetsenist en producer van haar debuutalbum Spiral Road, Chris Brown stond gedurende het hele concert niet goed in de mix. Ook aan het geluid van lapsteel gitarist van Rocky Roberts begon ik mij al snel te ergeren. Teveel brengt vaak te weinig! Jarvie coverde Bob Dylan’s Senor en twee prachtige originals. You Shall Not Pass en Shadow Of The Sultan. Ze komen ondanks de geluidstechnische oneffenheden goed uit de verf. Jarvie praat haar songs soepel aan elkaar en betrekt het matig opgekomen publiek daarin. Het verhaal over wat haar inspireerde om haar debuutalbum Spiral Road te maken, wordt verhalend verteld en niet op opgesomd. Het liedje wat daarop volgt, Before And After, is dan een onderstreping daarvan. De liedjes van Jarvie krijgen in de twee set pas echt zeggingskracht als ze op een barkruk plaatsneemt en haar ding helemaal in haar eentje doet. Mooi debuutoptreden van Suzanne Jarvie, het had naar mijn gevoel naakter gemogen.

Het oude theater in Oss is een prima gelegenheid voor dit soort evenementen. De organisatie zou echter wat meer moeten nadenken over welke sfeer ze het publiek en de artiest wil bieden. Het oog en gevoel wil namelijk ook wat

Rod Picott

Rod Picott-01Chris Tangelder presenteerde op zondag 17 januari Rod Picott in Cafe Trianon aan de Berg en Dalseweg 33 in Nijmegen. Was niet geheel onbekend met dat kleine intieme achterzaaltje van dit in 1910 gebouwde etablissement. We treffen Picott nog voor zijn optreden en hij weet precies wanneer wij elkaar voor het laatst getroffen hebben. Dit zegt genoeg over een man die met zijn kralende ondeugende oogjes, al jaren menig Americana liefhebber blij heeft gemaakt met uitstekende platen en sfeervolle live optredens in het land.

De opkomst is dramatisch. Waar lig dat toch aan? Tangelder “Picott speelt een set van 80 á 90 minuten”, dat word een lange zit dacht ik. Picott, zo professioneel als hij is, trekt zich van matige opkomst niets aan. “Het stond aan de voordeur aangeplakt dat jullie vanavond hier zouden zijn” begroet hij het publiek. Zo die zit in de pocket, moet hij gedacht hebben, want vanaf dat moment werkte hij zich in het zweet alsof hij zich nog moest bewijzen. Dat siert deze gewezen stukadoor. Met andere woorden, deze man weet wat hard werken is. “Wie een verzoekje heeft gooit het er maar in, ik speel het.”, gaat hij verder. De verhalen over zijn oom, als inleiding van het liedje “Uncle John” bijvoorbeeld, is niet nieuw maar het lijkt erop dat het verhaal steeds sterker wordt voorgedragen. Mijn favoriet “Welding Burns” komt ook langs. Verder werden we geconfronteerd met prachtige akoestische uitvoeringen van Picott’s nieuwere songs als “I Was Not Worth Your Love” en “Elbow Grease”. Oude krakers ontbraken natuurlijk ook niet. “Bring It On” en “Broke Down” kwamen in een slow motion versie van de bühne. Toen Picott aankondigde dat hij toe was aan zijn laatste liedje van de avond, schrok ik mij een hoedje. Keek op de klok en zag ineens dat Picott al meer dan 90 minuten op het podium stond. Ik denk dat dit genoeg zegt over deze avond. Picott pakte je vanaf het begin, daarna volgde ik hem alleen maar. Deze fascinerende singer-songwriter boeit en groeit nog steeds.

Geen Eurosonic Noorderslag, geen Jason Isbell is mij toch zeer goed bevallen. Uitzonderingen daar gelaten is het toch jammer dat mensen, die zich “liefhebbers noemen” in het folk, alt country en blues genre, het de laatste tijd te vaak laten weten als een singer-songwriter of bandje uit dit genre in de buurt speelt. Hoed af dus voor al die vrijwilligers die de nek uitsteken om dergelijke concerten toch te realiseren. Ze verdienen gewoon meer.

Foto’s: Bert Pijpers en PrickenPics

Jan Janssen Auteur