Danni Nicholls, Mockingbird Lane

Danni Nicholls, Mockingbird LaneDe meisjes doen het goed dezer dagen. Vooral zij die zich nadrukkelijk aan de traditie spiegelen. Kacey Musgraves, Ashley Monroe, Brandy Clark, Holly Williams en recent ook Leigh Nash (u kent haar van Sixpence None The Richer en het onvergetelijke Kiss Me). En zo kan het gebeuren dat het gebrek aan aandacht (of is het eerbied?) voor traditionele country dat de americanakringen van de laatste twintig jaar kenmerkt, langzaam maar zeker verdwijnt. Na de meisjes de mannen? Danni Nicholls is ook zo’n nieuw meisje. Afkomstig uit het Verenigd Koninkrijk wekt zij vanwege dat Bedford verbazing. Engeland en country, dat gaat net zo moeizaam samen als Amerika en symfonische rock. Maar zie, dit tweede album van Danni Nicholls weet zich, hoewel nog niet helemaal geslaagd, aan het vooroordeel te onttrekken. Nicholls schrijft bijzonder aardige liedjes en heeft met muzikanten als Chris Donohue (producer) en Bryan Owings over muzikale kwaliteit niet te klagen. Een ander nieuw meisje, Brandy Zdan, zingt in een drietal liedjes mee. Een prachtig liedje als Beautifully Broken springt er, net als Sad Swan, uit. Rustig beschouwend lijkt Nicholls op haar best. Een rol die ze zich ook in Back To Memphis aanmeet. Daar schuwt ze zelfs gospel niet. Waar het Nicholls nog aan ontbreekt is een eigen gezicht. Ze heeft net te weinig ware country en ook te weinig pure pop in haar bezit. Dat wat bovengenoemde nieuwe meisjes zo aantrekkelijk maakt (wie kan er weerstand bieden aan Hush Hush van de Pistol Annies?) heeft Nicholls nog niet. En zo’n uitstapje als het jazzy Look Up At The Moon, dat is nog een kleine brugje te ver. Kortom, Mockingbird Lane is een prima plaat. Maar voor iemand zoals ik die de terugkeer van het Grote Gebaar uit de meer traditionele country verwelkomt (Brad Paisley en Alison Krauss in Whiskey Lullaby!) is de vraag aan Danni Nicholls onvermijdelijk: “Volgende keer meer sentiment, please?” (Danni Nicholls Music)

Wim Boluijt Author