Mojo Man

De naam van de band Mojo Man scheen al een tijdje rond te gaan in het Nederlandse podiumcircuit. In deze kroeg hadden we er nog nooit van gehoord. Komt wel vaker voor hoor, wij leren daar weer van. Maar goed als je mensen in je gelederen hebt die hun netwerk hebben binnen het Nederlandse boeking en concertpodia circuit, dan klinkt het mij helemaal niet vreemd in de oren dat Mojo Man al op diverse grote festivals en podiums heeft gespeeld.

Al luisterend naar de sneakpreviews van hun titelloze debuutalbum maakte ik al snel op dat ik te maken zou krijgen met een stevig bonkende classic rock bandje. Nadat ik dit, uitstekend goed verzorgde, schijfje al een paar keer had zitten te beluisteren moest ik het vooroordeel toch een beetje bijstellen. De CD opent zoals het ongekuiste Redbone dit in de jaren zeventig deed op hun tweede LP Potlatch. Zingende en trommelende indianen openende toen de wereldhit Maggie. Mojo Man doet dit anno 2015 op geheel eigentijdse wijze door de heerlijk lang uitgerekte uitsmijter, Searching Man, naadloos aan te sluiten op de magische opener Scarecrow.

Mojo Man is een puike negenkoppige formatie die Led Zeppelin en Black Crowes rifjes, luister maar eens naar Is It A Crime, en Thin Lizzy, AC-DC opmaten (The Ship Is Sinking) dunnetjes te vermengen met STAX uitstulpjes (I’m A Man). Voormalig MKB accountmanager, zanger, gitarist Marcel Duprix is volgens mij de enige zanger in dit land die dit aan kan. Wat een ongekende zuivere strot! Had ik het al over de timing gehad? Nee? Okay, daarvoor heeft de band John Aponno op bas en drummer Rick van der Vlist in dienst. Deze ritmische tandem houdt de soms bijna uit de bocht vliegende blaaspartijen (Hip Shakin’ Mama) keurig in het gareel. Persoonlijk ben ik niet zo van die “Horns”. Ik ben meer voor de “Balls”. Luister maar eens naar het vuurspuwende Wild Flower. Het is een kokende heksenketel die nooit ontploft maar gecontroleerd gedoofd wordt. Het enige rustpuntje op dit album, On The Floor, kwam ik precies midden op de plaat tegen. Op deze blues rock ballad wordt heerlijk gezongen en super gaaf gesoleerd door lead gitarist Theo van Niel.

Met alle respect voor de vele blues rock bandjes die Nederland rijk is, Mojo Man is de uitzondering op de regel. Deze megaformatie mag dus gewoon niet ontbreken op de vele out en indoor festivals die volgend jaar in de Benelux zullen plaatsvinden. Met de juiste connecties “in the house” ben ik er 100 % van overtuigd dat dit laatste goed komt. (Continental Europe)

Jan Janssen Auteur