Terreur in Parijs overschaduwd tweede dag Crossing Border

Crossing-Border-logoHet is zo’n dag dat je het liefst de hele dag in bed vertoeft. Heel Europa staat op zijn kop door de tragische gebeurtenissen in Parijs. De regen en harde herfstwind roepen een neerslachtig gevoel op. Ik heb het te doen met Sinterklaas, die in dit barbaarse weer zijn entree maakt. Toch maar het trammetje gepakt voor de tweede avond van Crossing Border.

Menno Pot, presentator van The Royal houdt een bijzondere toespraak en vraagt een minuut stilte voor de slachtoffers van de aanslagen in Parijs. De show must go on… en dat valt niet mee voor Alela Diane (foto beneden) en haar begeleider Ryan Francesconi, die de avond hiervoor nog een optreden hebben gedaan in het noorden van Parijs. Het wordt een prachtig optreden met indrukwekkende verstilde liedjes als Cold Moon, Migration en de afsluiter Roy. Hoe fragiel een optreden kan zijn!

alela dianeGeheel andere kost is de muziek van de Antwerpse groep Blackie & The Oohoos. Donkere maar melodieuze liedjes met prachtige samenzang van de zussen Loesje en Martha Maieu worden vol bravoure gespeeld. Zij spelen vooral nieuw materiaal van hun album dat begin volgend jaar zal verschijnen, maar gelukkig spelen zij ook de mooie titeltrack van hun laatste album Song For Two Sisters.

De Amerikaanse gitaargroep Built to Spill heb ik altijd wel een lekker indie-bandje gevonden, maar hun laatste album Untethered Moon valt mij wat tegen. Dat gold ook voor een gedeelte van het concert dat ik van hen zag.

In Heartbreak Hotel las Anne van Veen enthousiast voor uit haar debuutroman Wie ik aan het zijn was. Deze dame is een vrolijke spring-in-‘t -veld. Het boek gaat over de ervaringen van Alma op de toneelacademie. Het bezit autobiografische elementen, maar Anne benadrukte nog maar eens dat het meeste fictie is.

De wereldpremière van het boek Golden Years was een bijzondere gebeurtenis. De schrijver Ali Eskandarian leeft namelijk niet meer. Hij werd 2 jaar geleden omgebracht. Golden Years is een roman over het leven van jonge Iraanse immigranten in de kunstenaarsscene van New York . Ali, een Amerikaan met Iraanse roots  was een getalenteerd muzikant en schrijver. Tijdens deze boek-presentatie met familieleden en vrienden van Ali werden beelden getoond van een optreden van deze troubadour. De bijeenkomst had een beetje een begrafenisachtig sfeertje, maar het was uiteindelijk een mooi eerbetoon aan een begaafde kunstenaar uit New York.

eskaEen van de hoogtepunten van deze avond was het optreden van de zangeres Eska (foto links) Een heel dynamische performance van een kleine dame met een dijk van een stem en een passie waar je van gaat duizelen. Eska Mtungwazi is geboren in Zimbabwe, maar groeide op in Londen. Dit jaar verscheen haar titelloze debuut. Moderne emotionele liedjes met veel power en soul, die niet in een bepaald genre te plaatsen zijn en laat ik daar nu van houden. Het is een genot om Eska bezig te zien (o.a. spelend op een Venezolaanse cuatro) en hoe zij zich in liedjes als gatekeeper en this is how a garden grows stort. Bij de afsluitende funky song Shades Of Blue wordt het publiek gemaand om nog even te komen dansen. Zo komt er een swingend einde aan een enerverende set.

Over swingen gesproken. The Raven wordt bestookt met een orkaan aan geluid. De Engelse familie Durnham is op bezoek. Moeder Ingrid staat onverstoord op het podium, niet in de gaten dat haar bas wel tien keer te hard staat afgesteld. Ma houdt haar kinderen Kitty, Daisy & Lewis in de gaten en Pa Graeme zit er een beetje verscholen met zijn gitaar bij. Wat een enorme show krijgt het publiek voorgeschoteld. Nagenoeg bij elk nummer wordt er van instrument gewisseld. De zussen Kitty en Daisy en zoon Lewis zijn immers multi-instrumentalisten.
De show met country, reggae, rock en veel billy wordt nog indrukwekkender als trompettist Eddie Thornton er zich mee gaat bemoeien. Kitty en Daisy, gegoten in sexy catsuits eisen de meeste aandacht op. the cinematic orchestraNa deze bruisende act moet je eigenlijk naar huis gaan maar ik wilde ook nog even The Cinematic Orchestra zien.

Was de vorige show een vorm van anarchie. Bij The Cinematic Orchestra is het juist enorm strak georganiseerd. Ik kom in een totaal andere wereld. Deze filmische muziek is gegoten in een fantastisch decor met een hemelse lichtshow. Het is even omschakelen, maar ik geniet van de lang uitgesponnen nummers. Prachtige melodieën produceert deze band, waarbij twee zangeressen en een saxofonist om de beurt mogen excelleren. Het is een magisch slot van een enerverende avond.

Paul Jonker Auteur