Mooi slot eerste Crossing Border dag

Crossing-Border-logoHet is toch wel weer een tijdje geleden dat het Haagse festival Crossing Border niet uitverkocht was. De organisatie wil al een paar jaar terug naar de oorsprong van dit kleinschalige festival, dat in 1993 startte, namelijk het zoeken naar unieke combinaties van gesproken woord met muziek, film en beeldende kunst. Dit jaar derhalve geen echte grote namen op het affiche en meer accent op het gesproken woord.

Twee jonge meiden uit New York doen de aftrap. Samen met een percussionist vormen zij de band Beau. Zangeres Heather Golden en Emma Rose kennen elkaar al lang. Hun debuut EP staat in het teken van vriendschap, zoals de single One Wing. Heather, gegoten in een zwart jumpsuit zingt met veel expressie de melodieuze songs. Leuk is de response van het publiek op hun cover van The Ronettes Be My Baby.

Jenny HvalDe Noorse zangeres Jenny Hval is typisch zo’n kunstzinnige act, waar naar Crossing Border elk jaar op zoek is. Slechts ondersteund door een computer-man zingt zij in haar eentje de liedjes van haar laatste album Apogalypse, Girl. Een skippybal op het podium is haar enige ‘houvast’. Het is een intrigerende show vol onvoorspelbare momenten. Voor velen is deze muziek te excentriek, maar de liefhebbers blijven zitten en genieten van een unieke performance.

Het album Dear Island van de Nederlandse gitaarband Bewilder mag ik graag horen. Prettige melodieuze americana brengen Maurits Westerik (ex-GEM) en zijn mannen. Het duurt even voordat het publiek zich laat meevoeren. Bij de song Safe komt er leven in de zaal. Daarna verlaat ik de zaal ten faveure van Meindert Talma.

Zeventig jaar geleden werd de Groningse kunstenaar Hendrik Werkman drie dagen voor de bevrijding gefusilleerd in Bakkeveen. Schrijver en muzikant Meindert Talma schreef een liederencyclus en componeerde muziek voor The Melisma Saxophone Quartet over het roerige leven van Werkman. In het intieme zaaltje The Palace werd deze ode aan Hendrik Werkman op een indrukwekkende wijze uitgevoerd. Meindert zong zijn monotone liedjes, gekleurd met fraaie blazerspartijen en uniek e plaatjes uit het leven en werk van Werkman. Dit was een prachtig voorbeeld van een unieke mix van muziek, literatuur en beeld.

shilpa ray 4Het concert van Shilpa Ray was een van de hoogtepunten van deze avond. De voormalige achtergrondzangeres van Nick Cave zong vooral nummers van haar laatste album Last Year’s Savage. Bij Shilpa’s donkere muziek staat een van de mooiste muziekstrumenten centraal namelijk het harmonium. Het lijkt mij niet makkelijk om zo’n instrument te bespelen terwijl je ook nog moet zingen, maar Shilpa Ray doet het op een overtuigende wijze. Nummers als Burning Bride en Johnny Thunders Fantasy Space Camp werden vol passie gezongen.

De van Choctaw-Indiaanse afkomst zijnde zangeres Samantha Crain uit Shawnee, Oklahoma was ook een voltreffer. Haar melodieuze folkliedjes over underdogs in de samenleving klinken bijzonder fraai. Zij heeft een geweldige akoestisch spelende gitarist meegenomen, die mij qua sound enigszins doet denken aan David Rawlings. Het publiek waardeert ook haar muziek. Jammer dat ik het concert halverwege moet verlaten, want ik wil op tijd zijn bij het concert van JW Roy.

jw royIn het sfeervolle Heartbeat Hotel brengt JW Roy een gedeelte van zijn theaterprogramma Dry Goods & Groceries. Met een levenslange liefde voor Americana presenteert deze Brabander het verhaal van dit tijdloze genre. JW Roy opent de show met Building A Dream, een song over zijn jeugdvriend Ruud, die Jan Willem inwijdde in de schoonheid van muziek. De auteur Leon Verdonschot vertelt tussen de liedjes door interessante verhalen over de muziekwereld. Het verhaal dat hij vertelt over John Hiatt is hartverscheurend. Het gaat over een bezoek dat Hiatt brengt aan een Amsterdamse verslavingskliniek. Dit verhaal is helemaal te lezen in het prachtige boek (met bijgaande CD) Dry Goods & Groceries dat JW Roy heeft samengesteld. Een aanrader! De band van Roy speelt geweldig met een hoofdrol voor de gitaarkiller Cok van Vuuren. Aan het einde van de show vraagt JW Roy de toeschouwer Wim Behre (ooit trokken zij samen op in Texas) welk liedje hij graag zou willen horen. Het verzoeknummer Deeper Shades komt echter niet goed uit de verf omdat Roy de tekst kwijt is. De show krijgt toch nog een mooi einde met een prachtige song van bluegrass-zangeres Alison Krauss dat op een gepaste akoestische wijze wordt gespeeld. Het is een mooi einde van een afwisselende avond vol prachtige ervaringen.

Paul Jonker Auteur