Tony Furtado, The Bell

Tony Furtado, The BellFolk artiest Tony Furtado is oorspronkelijk afkomstig uit Californië en woont tegenwoordig ietsjes verderop in Portland, Oregon. Voor een beetje kenner van folkmuziek zal hij geen onbekende zijn. Die weet wel van zijn rol als veel gevraagd banjospeler in opnamestudio’s en van zijn oeuvre dat, zijn nieuwste plaat The Bell inbegrepen, intussen zestien albums telt. Serieuze belangstelling om naar zijn repertoire te luisteren heb ik nooit gehad. Komt door de banjo als hoofdinstrument. Aanhoudend metalige klanken; daar houd ik niet zo van.

Over de dertien nummers en de zes bonustracks op deze meer dan voortreffelijke dubbel-cd (speciale editie) ben ik, geleidelijk aan, steeds enthousiaster geraakt. Tuurlijk, in elk liedje is het banjogeluid een constante, maar dat is ditmaal – in smaakvolle afwisseling – heel mooi verweven met de meerstemmige klanken van akoestische- en elektrische gitaren, bas, piano, orgel, mandoline, accordeon, fluit, viool, pedal steel, blazers, drums en – niet in de laatste plaats – de gevoelige, melancholieke, hoge tenor van Furtado, waardoor luisterende weg het album zich ontpopt als een fijnmazig klankmozaïek van grote schoonheid. Van de songs, waaronder enkele instrumentale stukken, gaat een bijzonder mystieke- en hypnotiserende kracht uit. Niet voor niets vinden ze hun oorsprong in Keltische folk. Als daar accenten uit verschillende genres als pop, rock, bluegrass, jazz en singer-songwriter met veel smaak aan worden toegevoegd, is het eindresultaat er eentje om blijvend te koesteren. (Blue Rose Records)