Brent Best, Your Dog, Champ

Brent Best, Your Dog, ChampWe zagen er naar uit, die zaterdagavond in april 2006, het optreden van The Drams op Blue Highways. De grote zaal stroomde echter leeg en slechts een handvol liefhebbers zag de Voormalige Bonen, omgetoverd tot The Drams. Onbekend met het nieuwe werk kon het publiek niet van het vuur proeven. Maar de warmte voor Brent Best en zijn mannen was er wel. Ze leek me, in dat kleine gezelschap, wederzijds. De nieuwe organist Chad Stockslager (dat die jongen geen drummer is geworden lijkt me het toppunt van puberale eigenzinnigheid) smeerde met brede tapijten die de gitaren van Best en Jess Barr (jawel, hij rookte weer, keek strak, lachte nooit en speelde wederom met die verzengende koelte) met veel plezier met modder aan hun schoenen bevuilden. Geen liedjes van Slobberbone, de band die er na het verschijnen van Slippage (2002) de brui aan had gegeven. Maar in dit nieuwe werk, dat niet altijd goed te horen was vanwege het grote geluid, waren toch riffs en melodieën van waarde te ontdekken. Zo schreven we op een blauwe maandag in datzelfde april, niet wetend dat het later te verschijnen Jubilee Drive (2006) van The Drams een grote teleurstelling zou zijn.

In 2004 overleed de uit Oxford, Mississippi afkomstige Larry Brown. De voormalige brandweerman die prachtige boeken als Father and Son (1996) en Fay (2000) schreef, kende onder zijn vrienden veel muzikanten zoals Alejandro Escovedo, Billy Bob Thornton en Cary Hudson (lees Browns prachtige beschrijving van de muziek van Hudsons voormalige band Blue Mountain, te vinden in het boekje van Homegrown, een cd van deze band uit 1997). Hudson en Escovedo ontbreken dan ook niet op Just One More – A musical tribute to Larry Brown, a great American author dat in 2007 door Bloodshot Records werd uitgegeven. Vooral Hudsons Song In C is aangrijpend mooi, nog altijd.

On a gravel road, twenty miles from town.
Low riding with Larry Brown,
Up into the hills, feeling free.

Ook van de partij op Just One More is Brent Best. Het prachtige Robert Cole dat als hoogtepunt van zijn onlangs verschenen Your Dog, Champ kan gelden, wordt door Best samen met Scott Danbom, die viool speelt op Jubilee Drive, vertolkt. Het is één van de fraaie liedjes op het album voor de zo betreurde schrijver van ‘grit lit’. Bovendien is het inmiddels, na al die jaren, een aanwijzing voor de jaren van treurnis en troebelen die Brent Best mocht doormaken. Jaren die overigens door menig recensent worden verward met de verhalen die de liedjes van Your Dog, Champ vertellen. Best heeft menigmaal opgemerkt dat deze liedjes nadrukkelijk niet autobiografisch zijn, maar – lees er de recensies maar op na – weinigen die zich daar wat aan gelegen laten liggen. Wie iets over deze moeilijke jaren wil lezen, doet er goed aan de website van Best te bezoeken. Hij verslikte zich bijna in de door fans gefinancierde campagne voor Your Dog, Champ (zo vergat hij de verzendkosten naar bestemmingen buiten de USA in zijn berekeningen mee te nemen), zijn schoonvader overleed, hij ondervond dat het huis van zijn vrouw financieel ‘onder water stond’ en verloor de opnames die hij eerder had gemaakt.

Bijna tien jaar na Robert Cole is Your Dog, Champ verschenen, niet voor niets is deze titel een citaat uit dat eerste liedje dat onze oren zo lang geleden al bereikte. Wie de band louter van concerten kent, zal de neiging hebben om bij Slobberbone aan louter harde en onstuimige rock ‘n’ roll met folk- en countryinvloeden te denken. Vandaar waarschijnlijk de her en der opgemerkte verbazing dat Your Dog, Champ een ingetogen karakter kent. Wie de vier cd’s van Slobberbone in huis heeft, weet wel beter en zal in deze nieuw plaat horen wat hij al kende. Best betoont zich immers opnieuw een uitzonderlijk goed liedjesschrijver. Zijn gevoel voor een memorabele melodie hier en daar, het sterk verhalende karakter van zo goed als alle liedjes (hey, dit is tenslotte de man die Billy Prichard schreef) en de ruwhouten voordracht, allemaal is het nog in tact. De elf liedjes mogen dan geen weergaloos lied zoals Gimme Me Back My Dog bevatten, ze kennen wél allemaal een essentie die hun bestaan rechtvaardigt. Daarbij, Best doet op dit prachtige album niets onder voor iemand als James McMurtry. Ook Scott Danbom speelt weer mee. (Last Chance Records)

Wim Boluijt Auteur