Ramblin’ Roots Festival Gretchen Peters steelt de show!

albert castigliaDe tweede editie van het Ramblin’ Roots Festival mag als zeer geslaagd beschouwd worden. De opkomst in het Utrechtse TivoliVredenburg was goed en er werd op hoog niveau door de muzikanten gepresteerd. De eerste act die ik aan het werk zag deed mij niet zo veel. De Amerikaanse Albert Castiglia opende met een aantal doorsnee-Blues rockers, die mij niet echt konden raken. Dat gaf mij de gelegenheid om even te socializen met de vele bekenden die ik op het festival tegen kwam.

jimmy lafave 2In de grote zaal mocht Jimmy LaFave zijn dingetje doen. Ik heb hem wellicht vanaf 1990 al 50 keer aan het werk gezien, maar ik kan geen genoeg krijgen van deze muzikant uit Austin, Texas. Vooral die prachtige ballades als Going Home en The Beauty of You komen elke keer weer keihard binnen. De band met gitaar klasbak John Inmon, de altijd lachende drummer Bobby Kallus en de keyboard-wizard Radoslav Lorcović is een goed geoliede machine. Iedereen kreeg de gelegenheid om te soleren. In deze vorm mag Jimmy LaFave wat mij betreft elk half jaar de oversteek maken.

steve dawsonGregory Page of Steve Dawson? Het was veelal moeilijk om een keuze te maken. De afstanden tussen de 4 podia is nogal groot in het gebouw met heel veel trappen. Dat dwingt je als 60 plusser om keuzes te maken. Het werd de Canadese muzikant Steve Dawson. Hij speelde in zijn eentje, waardoor je als luisteraar nog meer gefocust wordt op zijn verbluffende gitaarspel. Dawson opende met de titeltrack van zijn laatste instrumentale album Rattlesnake Cage. Daarna werd de luisteraar mee genomen naar het jaar 1932, toen The Mississippi Sheiks  het nummer The World Is Going Wrong opnamen. Steve’s versie hiervan klonk weergaloos. Hij had ook nog wat nieuwe nummers (zoals Little Silver?) in de aanbieding. Voor het nummer Walkin’Down The Line haalde Steve Dawson zijn Weissenborn-gitaar tevoorschijn. Het was een mooi optreden van deze geweldige gitaar plukker.

sonny landrethIn de grote zaal speelde Sonny Landreth en dat was even omschakelen. Een orkaan aan geluid produceerde het power-trio met natuurlijk (ja, daar is ie weer!) de terreur van de bas die alle finesse dood maakt. Maar ja, Sonny Landreth zie je niet zo vaak in Nederland. Ik heb de hele set braaf uit gezeten, zoals ik dat ooit eens in Paradiso heb gedaan met een 3 uur durend, onstuimig concert van Johnny Winter. Ja, ik ben wel een fan van dat smerige unieke slide-geluid van deze inventieve gitarist uit Breau Bridge, Louisiana. Het nieuwe album van Sonny klinkt als vanouds en veel nummers waren hiervan te horen. Zoals Sonny´s ode aan de muziek van Johnny Winter met het nummer Firebird Blues. Indrukwekkend klonk ook Congo Square. Dat specifieke Sonny Landreth geluid kwam het best tot uitdrukking in de uitvoering van The Milky Way Home. Een lekker smerig nummer waarin Sonny zich helemaal kon uitleven.

eilen jewellDe countryzangeres Eilen Jewell was er een tijdje tussen uit geweest. Een soort ´zwangerschapsverlof die zij nu onderbrak met een bezoek aan Nederland. Eilen had haar band meegenomen met die heerlijk twangende gitarist Jerry Miller. Jammer dat ook hier de bas te hard was afgesteld, maar ik hou er maar over op. Eilen had er duidelijk zin in en de country liefhebbers kwamen volledig aan hun trekken. Fraaie uitvoeringen van o.a. Santa Fe en Mess Around kreeg de toeschouwer voorgeschoteld. Hoogtepunt voor mij blijft toch dat heerlijk stompende nummertje Where They Never Say Your Name, waarin Jerry Miller op zijn gitaar mocht excelleren. Het onderhoudende concert werd besloten met I Remember You en Eilen beloofde weer snel naar onze podia te komen.

gretchen petersDe Amerikaanse singer/songwriter
Gretchen Peters
was voor mij het absolute hoogtepunt van de avond. De 57 jarige zangeres werd geruggensteund door haar echtgenoot, toetsenist Barry Walsh en de geweldige Ierse bassist Conor McCreanor. Deze twee heel subtiel spelende muzikanten brachten Gretchen´s gevoelige liedjes naar een hoger plan. Peters zong vooral liedjes van haar twee laatste albums, zoals Blackbirds, Hello Cruel World en het wonderschone Pretty Things. The Matador, een liedje dat Gretchen samen met Tom Russell componeerde wordt mooi door Barry Walsh ingekleurd met zijn accordeon. Dan komt nog het hartverscheurende The Cure For The Pain. Met zo veel schoonheid is het moeilijk droog te houden en wat te denken van het lang uitgesponnen Woman On The Wheel.

joe louis walkerNa zo´n mooi concert moet je eigenlijk naar huis gaan, maar een andere muzikant vraagt ook nog mijn aandacht. Als allerlaatste act staat Joe Louis Walker op het programma. Deze gelouterde blues muzikant heeft al meer dan 25 albums achter zijn naam staan. Zijn laatste album vind ik – op een paar nummers na – niet zo indrukwekkend. Mijn verwachtingen waren dan ook niet hoog gespannen. De laatste keer dat ik Walker gezien heb dateert wellicht van meer dan 20 jaar geleden. Joe Louis Walker werd uitstekend begeleid door de Nederlandse bluesband Fat Harry & The Fuzzy Licks. Walker maakte een zeer gedreven indruk. Allerlei soorten blues stijlen kwamen voorbij en af en toe mocht Fat Harry ook laten zien wat hij op zijn gitaar in zijn mars had. Hoogtepunt was de uitvoering van een heel oude gospelsong Wade In The Water.

Zo kwam er een bluesy einde aan deze editie van Ramblin’Roots. De organisatie kan terugkijken op een zeer geslaagde muziekavond. Volgend jaar hoop ik weer van de partij te zijn en dan doe ik mijn bergschoenen aan voor het vele traplopen.

Paul Jonker Auteur