The Crooked Brothers, Thank You I’m Sorry

The Crooked Brothers, Thank You I'm SorryBroers zijn de Crooked Brothers uit Winnipeg, Canada niet van elkaar, maar dezelfde muzikale genen bezitten Jesse, Matt en Darwin wel. Verbindende factor is hun passie voor ouderwets singer-songwriterwerk, bluegrass, blues en rock ‘n’ roll. Dat levert een enigszins tegendraadse mix op van sober tot rijk en van licht tot donker gearrangeerde liedjes, zo weten we sinds hun debuut Deathbed Pillowtalk uit 2010 en de redelijk gewaardeerde opvolger Lawrence, Where’s Your Knife? van 2012. Met dit ‘tweegezichten’ profiel wordt, bijna als vanzelfsprekend, voortgeborduurd op het recente album Thank You I’Am Sorry, zonder zichzelf al te zeer te herhalen.

De negen liedjes zijn ditmaal uitgesprokener, kleurrijker, spannender en laveren qua tekst en muziek tussen zacht lieflijk en dreigend grimmig. De ene gezichtskant toont prachtige, typische singer-songwriterliedjes, zoals opener Dear Antonie, Kennedy halverwege en Sitting True en North Of The Border, de beide slotnummers. Het zijn warm aanvoelende, ironisch aandoende, soms dromerige liefdesliedjes over het verwachtingsvol zoeken, vinden en omarmen van geluk, gehuld in een atmosfeer van weemoed, verlangen en beklemming. Akoestische gitaren, baritonzang en uitwaaierende pedal steel, vormen hier de passende omlijsting. De andere zijde vult het onheilspellende, wat sinistere karakter van hun repertoire. Hoor de louter met zang en mondharmonica omlijste country-blues in Mean Mean Baby, die de muzikaal stemmige opmaat blijkt voor het aardedonkere met praatzang en elektrische staccato blues opgetuigde Organs On Demand, waarin de horrorhandel in menselijke organen – via een tekstueel drieluikje – uit de doeken wordt gedaan. De getergde (of is het wellustige) graatzang in de spookachtige, rauwe rocker Lightning in My Chest, doet qua griezelgehalte daar niet (veel) voor onder. In ieder geval bliksemt het zeer fel daarbinnen.

Gitaren, mandoline, mondharmonica en zang is de inbreng van de gelegenheidsbroers zelf, spaarzaam aangevuld met Julien Bradford op contrabas en (eenmaal) cello, Emmet VanEtten op drums en Eric Lemoine op pedal steel. (Rough Trade)