Lucie Thorne, Everything Sings Tonight

Lucie Thorne, Everything Sings TonightEen jaar of vijf geleden raakte ik zwaar onder de indruk van de uit Tasmanië afkomstige, maar nu vanuit Melbourne opererende, singer-songwriter Lucie Thorne. Black Across The Field, Lucie Thorne’s achte release, werd terecht opgepikt door het kleine Wageningse labeltje Smoked Records. Wat mij betreft zette Thorne zich met dat album definitief op de kaart.

Verwachtingen waren dan ook hooggespannen toen ik Thorne’s nieuwe plaat Everything Sings Tonight opzette. Blackwing, waarmee ze dit album opent, betrad al schuifelend mijn huiskamer. Niets maar dan ook helemaal niets werd omgestoten. Ik wil waarmee zeggen dat Thorne op muzikaal gebied met uiterste precisie manoeuvreert. Ze neemt plaats en begint voorzichtig te roffelen op mijn tafelkleed. The Rushing Dark zou op die manier opgenomen kunnen zijn. Lekker! O nee dacht ik toen ik Room To Burn hoorde kloppen. Je hoort Thorne’s subtiel gitaarspel en de doffe klappen van drummer Hamish Stuart. Knap gedaan! De daaropvolgende tracks Darlin If We Could en Everything Sings klinken dan ineens een herhaling van de zojuist gemaakte zette. Thorn’s hese stemgeluid zingt egale tonen en blijft daar na een minute of vijfentwintig te lang in hangen. Een opleving of afwisseling dan in het met een orgeltje uitgevoerde Not Waiting Now.

Thorne’s lome, schilderachtige poëtische vorm van folkrock op Everything Sings Tonight leest opnieuw als een goed boek op een vrije zondagmiddag. Muzikaal gezien heeft het naar mijn beleving te weinig om het lijf. Thorne zou haar liedjes meer muzikale diepgang en spanning mee kunnen geven. Ik adviseer haar dan ook om bijvoorbeeld eens met Chris Eckman en Carla Torgerson om tafel te gaan. In dat gezelschap zouden haar opzienbarende creatieve ideeën werkelijk meer klankkleur meekrijgen. (Continental Record Services)

Jan Janssen Auteur